Vilcabamba - San Ignacio

in english: scroll down!

3 dagen op de fiets, maar 3 dagen die tellen voor 6.

Na de kerstdagen in Vilcabamba was ik met een valse start toch nog weggeraakt. Na mijn eerste beklimming moest ik nog even terug naar de hostal om mijn helm op te pikken.. Ik kreeg daarvoor een lift van een Frans koppel dat net heel de weg had afgereden die ik zou fietsen. Ze gaven me een beetje goede moed: 'De weg is vreselijk, en er is helemaal niets te zien, het is lelijk!' Allright! Dat klonk veelbelovend... Over de weg kan ik hen geen ongelijk geven. Het was vreselijk, maar tegelijk ook vreselijk mooi! Zeker de eerste dag, waarbij ik grotendeels door een nationaal park moest. De watervallen kletterden deze keer echt vlak langs de weg naar beneden. Ik moest af en toe mijn fiets wisselen voor een pedalo om een 'rivercrossing' te doen. Maar o zo veel klimmen, die eerste dag kreeg ik gelukkig eventjes een 'lift' van een zwaar geladen vrachtwagen. Ik hield het wel niet vol tot boven want mijn arm was ondertussen al dubbel zo lang geworden en met mijn andere hand alle putten ontwijken was toch ook niet zo eenvoudig. Dat moet ik nog een beetje oefenen!!

De volgende dag wilde ik tot de grens met Peru fietsen, maar na 50km vond ik het al genoeg, de weg begon glad te worden door de regen, hopelijk 's anderendaags beter!
Helaas, ik kon nog net vertrekken met droge kleren, maar al gouw openden de hemelsluizen zich. Voor mezelf niet zo erg, ik verkies zelfs verfrissende regen boven die zingende hitte... ware het niet dat de reeds moeilijke weg nog een stukje zwaarder wordt! In het begin was het nog ok, maar het werd naar het einde gewoon een regelrechte ramp! In de eerste deftige afdaling werd ik verrast door een spekgladde modderstrook, en ging helemaal onderuit! Terwijl ik daar zo in de modder lag zag ik vanuit mijn ooghoek een fiets met fluo-fietstassen mij dichterbij komen. De eerste fietser die ik trof! Ideaal moment om kennis te maken.. De fietsende Argentijn droogjes: 'You need to be carefull here!' (Allee, je meent het??) Hij verwittigde me voor nog moeilijker stroken waar ik zeker zou moeten afstappen.
Een beetje later merkte ik al wat hij bedoelde: Een stuk waar werkzaamheden waren met putten, bulten, modder, hier en daar een spoor erdoor en bovendien super steil! De mannen staakten hun werk zodra ze mij zagen, deze keer wellicht gewoon om toe te kijken hoe ik voor de 2de keer op mijn bek zou gaan. Maar toen drukte in à la James Bond op een knopje en mijn zwaar beladen fiets veranderde in een echte downhill bike. Maximum vering, zadel laag, full protection en zonder enig probleem kwam beneden. Die mannen waren ongetwijfeld zwaar ontgoocheld!

Helaas, de pret zou niet blijven duren. Tegen het eind van de dag hing de modder gewoon overal zodat ik helemaal niet meer vooruit kwam. De ketting haperde langs alle kanten, alleen bergaf was nog mogelijk, en zelfs dat... Voor mij was een moto in de kant gesukkeld, auto's waren ook aan het slippen... Bergop kon ik zelfs niet wandelen want ik gleed gewoon uit. Moest het niet zo laat op de dag geweest zijn zou ik het allemaal best grappig gevonden hebben maar nu hoopte ik alleen maar om op een deftig uur de stad bereiken!

Uiteindelijk heb ik die dag net 73km gefietst en misschien op het einde 5 km bergop een lift gehad maar dit was zonder meer de lastigste dag tot nu toe. Je kan de inspanning hier onmogelijk alleen maar in kilometers uitdrukken!
Maar goed, ik ben in Peru, hier ga ik meer de bus nemen want over 2 weken komt Bert al toe in La Paz en dan is het plan om samen verder te fietsen. Tijd om écht de toerist uit te hangen hier! (en om mijn fiets te kuisen..)

Groeten, Liesbeth


Weetjes:

• Ik probeer uit te maken in welk land nu het meeste mensen in één auto passen. Helaas is de score nogal moeilijk bij te houden aangezien ik telkens de tel kwijt raak. Ook in de categorie: hoeveel baby's passen op een moto wordt behoorlijk goed gescoord.
  
• In Ecuador heb ik slechts 1 keer 'gringo' gehoord, van een peuter die wellicht net zijn eerste woordjes geleerd had. Na een halve dag Peru weet ik al niet meer hoeveel gringo/a's ik gehoord heb.

I've cycled 3 days from Vilcabamba to San Ignacio but that was quiet hard. Especially the last day, because it was raining all day which made the road allmost impossible to ride on.

In Vilcabamba you should all go to the german-owned hostal, 2 km south of the center. It's the nicest hostal I've seen in Ecuador. 10 dollar for a dorm, breakfast (bufet) included and I also had the best bread since I arived in this country.

• Vilcabamba - Pallando: 80km, only the first 50 are uphill . After that, only downhill to Pallando. In Pallando there are about 3 hostals.
• Pallando - Zumba: 50 km, with twice a nice uphill, starting from 13 and 40km south of Pallando. You pass a few smaller little villages.
• Zumba - San Ignacio. I had a 73km on the bike and i think about a 5km by car because my gears didn't function any more from all the mud. It had been raining all day and it was so slippery that it was quiet hard to continue, for any vehical. From Zumba to the border (Balsa) it is 27km, 2 times uphill. About 5 km past the border there is a village Namballe, where there are hostals aswell. 2 more uphills and you arive in San Ignacio.
• After San Ignacio, there is one big downhill into the main valley, and the road get's a lot better.

kerst in Vilcabamba

Hallo!

Ik heb nu de kerstdagen doorgebracht op een heel bijzondere plaats. Vanaf het eerste moment dat ik die hostal betrad wist ik: ik geraak hier niet zomaar weg. Sommige plaatsen voelen gewoon juist, zeker als je er ook nog op een persoonlijke manier onthaald wordt. Als ze bijvoorbeeld direct je naam onthouden of als je 's avonds aan de bar hangt met de eigenaar.

In afwachting van kerstavond had ik eerst nog met een toffe Australier een hike gedaan naar een berghut, waar we voor een nachtje zouden blijven.

Het was echt perfect, een tocht langs een kolkende rivier, door de jungle, om dan in de regen bij de hut aan te komen, met een uitzicht over de hele vallei. Tim zorgde al direct voor het vuur in de hut (die Aussies doen niets liever dan vuur maken) en Xavier Rudd op de i-phone met boxjes zorgde voor de finishing touch.
Ik heb trouwens nog nooit een nacht zo zwart als daar meegemaakt, Geen maan of sterren, geen enkel lichtje, gewoon gitzwart.

Gisteravond dan was een hoogst bizarre kerstavond. Omdat de eigenaars van de hostal uit Duitsland afkomstig zijn liep de avond uit in duitse schlagers en aprés-ski muziek. Waar ik natuurlijk meer dan mijn steentje aan kan bijdragen...

Vandaag tenslotte hebben Tim en ik maar 1 missie: onszelf aan elk buffet gewoon helemaal vol eten. Tot we erbij neervallen.
Dan kan ik er weer tegen voor de volgende dagen op de fiets, want vanaf morgen is het weer zover. Eindelijk naar Peru!

tot dan,
Liesbeth

Latacunga - Vilcabamba

For cyclists: scroll down!

Latacunga - Baños - Puyo- Macas - Mendez - Cuenca - Loja - Vilcabamba

Zo, nu ben ik al een paar dagen onderweg met mijn fietsje. En ik heb in die paar dagen al meer banden vermaakt dan in al mijn andere reizen samen. Mijn gezondheid kan nog steeds stukken beter, en daardoor leg ik voorlopig geen monster afstanden af. Met een 70 km per dag heb ik voorlopig meer dan genoeg, zeker in die hitte hier en met de bergen die ik over moet.

Na mijn Cotopaxi avontuur was ik diezelfde dag nog in Latacunga terechtgekomen. Om 's anderendaags richting Baños te trekken. Ik liet de drukke Pan-American Highway links liggen (eigenlijk rechts) en verkoos kleinere wegen. Ik had het geweten amai! Ik werd al direct opgewacht door een fameuze beklimming, laten we zeggen een combinatie van een korte alpencol met een Parijs-Roubaix 5-sterren kasseistrook. Gelukkig had ik gezelschap van 3 plaatselijke mountainbikers, zo moest ik toch een beetje mijn best doen en kon ik niet zomaar mijn fiets aan de kant gooien..

Mijn inspanningen werden later meer dan beloond: vanaf Patate had ik een adembenemend zicht op de vulkaan Tungurahua bij Baños, die momenteel actief is. (Helaas nog steeds geen foto´s..) Een natuurfenomeen als dit voor het eerst echt kunnen aanschouwen, ik was helemaal onder de indruk en waande me weer in een of andere Disney-jungle film.
Vanuit Baños zelf kan je de vulkaan helemaal niet zien, maar ik trof daar een trio Oostenrijkers die me 's avonds in hun huurauto mee de berg op namen. Om met een paar pintjes te supporteren voor de vulkaan, zodat de rookwolk een echte lavastroom zou worden. Ik vrees toch dat er nog een paar pintjes meer nodig zijn!

Na een dagje vulkaanspotten zette ik de fietstocht oostwaarts verder, ricthing jungle. Wat goed dat het die dag zwaar bewolkt bleef, want zelfs met al die nevel rond me baadde ik gewoon in het zweet. Die ene dag wilde ik toch 130 km afleggen en had geen goesting om dat in vlakke zon te doen. Macas was de eerste stad waar ik echt de enige gringo leek, plots een heel andere sfeer voor mij!
Om terug de bergen in te komen had ik al eerder beslist om vanuit Mendez de bus naar Cuenca te nemen. Voor Cuenca heb ik echter amper tijd genomen want ik voelde me zo leeg en kon het geluid van de stad helemaal niet meer verdragen. Wellicht had ik eerder gewoon te lang in Quito blijven hangen.

Dus maar snel die fiets weer op om op de Pan-Am recht naar het zuiden te fietsen. De jungle vond ik fascinerend maar de uitzichten in dit bergland verkoos ik toch boven alles, ook al komt er veel meer klimwerk aan te pas.
Die eerste nacht kwam ik trouwens op een heel bijzonder plaats terecht, de Disney-film maakte nu plaats voor een ware sprookjesfilm, ik moest mezelf echter overtuigen dat het geen griezelverhaal was. Ik had een huisje voor mij alleen dat deel uitmaakte van een grote boerderij, de eigenaar had me er eerder met zijn jeep naartoe gebracht. Veel kon ik echter niet zien van de omgeving want er hing een potdichte mist, ik zag nog net een dichtgemetselde waterput en een half-afgewerkt kerkje. Ergens door de nevel heen hoorde ik een paar bekvechtende ganzen en toen ik ging bekijken wat er zo in de wind kletterde wandelden 3 paarden me plots, vlak voor mijn neus, doodgewoon voorbij. Later ging ik nog even terug naar het hoger gelegen restaurant waar de eigenaar uit volle borst flamenco aan het meezingen was. Toen hij en zijn echtgenote mij zagen zwaaiden ze van ver en 5 minuten later stond er al een warme thee met citroen klaar voor mijn pijnlijke keel.
Dan toch gewoon een sprookjesfilm! Overigens, de volgende morgen was die bizarre sfeer helemaal verdwenen, toen zag ik pas hoe mooi de boerderij gelegen was, met een uitzicht over de hele vallei.


Ondertussen ben ik in Vilcabamba, niet ver van de grens met Peru. Ik was van plan om hier 1 dag te blijven, maar deze hostal is zo ongelofelijk prachtig dat ik misschien wel blijf voor kerst. Liever zo dan 2 dagen later ergens, weet ik veel waar, in het grensgebied terecht komen.

Bij deze alvast een zalige en witte kerst voor iedereen!

groetjes,
Liesbeth


Weetjesrubriek
- De hoogste pas met de fiets overwonnen moet zo'n 3500m zijn.
- Max snelheid 67km/u (het lijkt niets als je koersfietsen gewoon bent..)
- Af en toe denk ik er wel eens over om mijn haar helemaal af te scheren. Of misschien kom ik wel Lisbeth Salander-gewijs met een vette hanekam thuis. Dat lijkt me nog eens iets.
- Ik ben hier precies overal de grootste.. @ Scallie: ik denk dat ze hier gewoon bang zouden zijn van jou.
- Wie al eens met de auto claxonerend fietsers wil aanmoedigen, bedenk dan dat je best begint te claxoneren iets voor of na de fietser, en niet er VLAK naast, want dat is om te verongelukken van 't verschot.





In English for cyclists:

Latacunga - Baños: beautifull road by Pillaro and Patate. From Patate you really have the best view ever on the Tungurahua (in Baños, you can actually get in the thermal baths during night. From the waterfall there is a little ridge, it´s not very hard if you go for it! But don´t tell anyone and btw, there might be a guard)


Baños - Puyo: if you want to go for a swim, stop by waterfall by Machas! They should have place for camping aswell.


Puyo - Macas: 130km, there is good possibility for camping 16 and 27km south of Puyo if you want to make it shorter.


Macas - Mendez, nothing much special, Mendez is a nice place, I took the bus from there back to Cuenca. ( I know, I´m not a real one, but I don´t give a..)


I spent 3 days riding from Cuenca to Loja, but I thought it was really beautifull. I adored the place Saraguro, maybe because I was there on a sunday and there was a lot goiing on.
I did 3 times about 70km. I saw another hostal 50 km south from Cuenca, it was not in a village, but by a river you cross during the first downhill. 70km south on the pan-am you pass a big restaurant-shop but they have also lodging. I payed 15 dollar, breakfast included but I thougt it was worth it (maybe because I was ill already and had been cycling in the rain that day.. so I was really happy to sleep in a warm place) I had a house for me alone, it belongs to a farm and its a amazing place with great view over the valley, the owner drives you down to the house with his jeep, you can leave your bike in the restaurant.

Loja - Vilcabamba: If you've been aching for some offroad, you can do a good one on the way to Vilcambamba. you climb out of Loja, and just behind the top of the mountain there is the entrance of a national park, it joins the main road again in a place called 'Las Tres Leguas.'

take care,
Liesbeth

Cotopaxi

Dan toch nog het langverwachte verslag van Cotopaxi! Althans, voor mij langverwacht want ik keek hier ongelofelijk naar uit!

Uiteindelijk had ik met Hanna (de zweedse fietsster) toch een partner gevonden. We hadden 2 keer een acclimatisatieklim samen gedaan en dat ging wel vlotjes, dus besloot ze uiteindelijk om me te vergezellen.
Mijn gezondheid, na een dag of 5 niets doen, was ondertussen ook al veel verbeterd. Ik was dan toch nog bij een dokter moeten langsgaan, mijn ene oor deed namelijk écht veel pijn. Dokter Pancho stuurde me met antibiotica en ontstekingsremmers naar huis, ik had hem wel 'vergeten' te vragen of het ok was om met een oorontsteking een berg van 5900m te beklimmen. Wie weet zei hij wel nee en dan moest ik in allerijl nog een andere dokter zoeken...

Met de fiets en alle tassen in de auto van de berggids liet ik eindelijk Quito achter mij. Dit was in elk geval beter dan deze stad te moeten uitfietsen! De gids bracht ons in het nationaal park op een 200 hoogtemeter van de hut waar we zouden overnachten. Die hut ligt trouwens op precies op 4810m (waarmee ik met een paar stappen direct een paar vriendjes zou overtreffen! ;-) )
Maar goed, zo ver waren we nog niet, Hanna bleek zich op die hoogte al behoorlijk slecht te voelen, en eenmaal in mijn bed merkte ik dat mijn andere oor ook heel erg pijn deed! Noch links noch rechts kon ik mijn hoofd neerleggen van de pijn, laat staan dat ik op beide oren kon slapen! Bovendien leek ik al adem te kort te komen door me gewoon om te draaien in mijn slaapzak. Ik was er dus allesbehalve gerust in...

Om middernacht werd ik gewekt door het typische gestommel van mensen op zoek naar hun materiaal, zich klaarmakend voor de beklimming. Als bij wonder bleek mijn oorpijn verdwenen en voelde ik me echt ok. Hoera!! De domper kwam snel toen Hanna zei dat ze wel heel erg misselijk was. Na het ontbijt geen beterschap, maar uiteraard wilde ze het wel proberen.

Dus vertrokken we rond 1u, Hanna in het spoor van de gids en ik in haar kielzog. Voor ons uit wezen de koplampen van 3 andere groepjes de weg. Dit was waar ik het liefste was. Krakende sneeuw, koude wind in mijn gezicht, een paar verdwaalde sterren boven ons en ondertussen die berg op stappen.
Maar helaas, Hanna had al heel erg snel last van evenwichtsstoornissen en had echt wel moeite bij de minste inspanning. Het tempo werd heel erg teruggeschroefd en vaak moest mijn gezellin even stoppen om op adem te komen. Ondertussen voelde ik nog steeds niets van de hoogte, tot mijn eigen verbazing. Maar mijn eigen tempo lopen zat er helemaal niet en, bovendien kreeg ik het zelfs koud door het stilstaan. Het was voor mij dus een ware test van mijn geduld, en ik kreeg natuurlijk al rap door dat die top wel heel veraf was. Veel verder dan 1000 hoogtemeter.
De gids maakte dat ook duidelijk op een bepaald ogenblik, en net voor het moeilijkste stuk besloot hij om niet meer verder te gaan. Ondertussen waren we wel midden op de gletsjers tussen reuzegrote spleten en séracs en hadden we een ideale plek om de zon te zien opkomen. Wat uiteraard ook wel prachtig was maar ik wilde vooral niet horen hoe mooi het was om de zonsopgang vanaf de top te zien.
Ik wist natuurlijk wel dat dit een risico was wat erbij hoorde, je vertrekt met 2 klanten en 1 gids en ik heb er ook helemaal geen probleem van gemaakt maar dat neemt niet weg dat ik toch wel ontgoocheld was. Vooral omdat ik me zelf zo goed voelde.
Eenmaal terug in de hut besloot ik om diezelfde dag nog te fietsen. Ik had nog wel wat energie over of misschien moest ik toch een beetje mijn ontgoocheling wegfietsen.
Rond 11 uur werd ik dus achtergelaten, waar de weg voor mij recht naar het zuiden ging. Ik moest nog eventjes mijn band vermaken en hup, weg ermee.

Amai, dan toch nog op die fiets! Was ik daarvoor niet naar hier gekomen? Het voelde echt zo goed, iedereen zwaaide naar me en wat was het weer een plezier om die superfiets langs alle plassen en putten te sturen.
Cotopaxi achter me, kilometers voor me!
Op naar Latacunga, Baños, Puyo, Cuenca, Peru, Bolivië...!

En met 5410m heb ik toch mijn persoonlijk hoogterecord. Ongetwijfeld een goeie test voor een latere beklimming..

Groeten,
Liesbeth


(btw, ik ben er al in geslaagd om op al dan niet verdachte wijze mijn camera kwijt te raken, dus helaas voorlopig geen foto's meer!)

Kayak in Tena

Hoi!


Jullie verwachten nu ongetwijfeld een heroïsch verslag over de beklimming van de Cotopaxi maar het is een beetje anders uitgedraaid.
Dat komt vooral omdat ik niemand gevonden had om samen die vulkaan te overwinnen, en de berggids waarmee ik dat zou doen stelde me iets anders voor. En uiteraard, als mij iets speciaals aangeboden wordt laat ik dat niet zomaar liggen.

Ik heb de voorbije dagen dus op het water doorgebracht, namelijk in Tena.
Tena zou blijkbaar een mekka zijn wat betreft kayak en rafting. En inderdaad, er zijn daar zoveel rivieren, van zoveel verschillende niveau's... van 'redelijk kalm' tot echte wildwatertoestanden.
Ik was toch een beetje bang om eraan te beginnen want ik weet van mezelf dat ik niet echt een waterdier ben. Die eerste momenten in de kayak waren dan ook nogal afwachtend, voorzichtig op zoek gaan naar hoe je je evenwicht moet houden in die boot en hoe je dat ding bestuurd krijgt.
Maar na de middag had ik het plots te pakken, vanaf toen had ik er echt plezier in. Plots had ik door hoe ik op het water moest meebewegen en hoe ik de kayak onder controle moest houden. Leuk was dat! Ook moesten we oefenen hoe we onszelf weer 'recht' moesten krijgen in geval je omkantelde. Uiteindelijk moet je dat helemaal zelf kunnen door een combinatie van bewegingen met je lichaam en met de peddel, maar zover was ik helaas net nog niet. Het lijkt super simpel als je iemand deze 'roll over' ziet doen, tot je er zelf voor staat!

De tweede dag kwamen we terecht in een veel meer technische rivier, met heel wat rotsen en stroomversnellingen. Ik heb het er nog goed vanaf gebracht daar ik geenenkele keer omgekanteld ben, ik vond het eigenlijk steeds leuker!
Ook de natuur was met speciale rotsformaties en watervalletjes zo indrukwekkend mooi. Dit was echt een tocht door de jungle en plots besefte ik dat ik op de bootjes van Bellewaerde-park zat maar dan helemaal in het echt! Het enige wat ontbreekt in Bellewaerde zijn de vrouwen langs de oever die met een baby op de rug de was aan het doen zijn.

De derde dag wisselden we de kayaks in voor rafts en riskeerden we een nog wildere rivier. Dat was wel lachen, ik was helemaal door elkaar geschud vanachter in die raft, bovendien heeft het wel iets om als team door de hindernissen te navigeren, maar ik verkies toch de kayak waarbij je alles zelf in handen hebt.

Helaas heb ik aan de voorbije dagen een zware verkoudheid overgehouden. Ik ben nu terug in Quito maar heb heel de dag met koorts in bed doorgebracht. Ik ben amper nog in staat om trappen op te lopen. En dat terwijl alles net zo perfect in elkaar zat de komende week! Ik had mensen gevonden om nog een vulkaan als acclimatisatie te doen en daarna zouden we Cotopaxi beklimmen. Maar dat gaat nu dus ook allemaal niet. In eerste plaats wordt het vooral in bed blijven, en hopelijk zo snel mogelijk herstellen, wie weet nog een doktersbezoek als het straks niet beter is. Echt jammer!

Geen idee dus hoe het verder zal gaan, ik hoop in elk geval dat ik snel weer een interessant blogberichtje kan posten!

btw, foto's komen later!

groeten,
Liesbeth