Liesbeth in wonderland

Santiago - België

2011-03-22T12:10:00.031+01:00

Hallo,

Aangekomen in België, tijd om een laatste berichtje te posten.
Na mijn welverdiende rustdag in Vicuña, Chili, fietste ik nog een 2-tal dagen verder tot Ovalle. Ook daar hield zich nog een onverwacht zware helling schuil, waarbij vooral de hitte mij bijna de das om deed.
2 Franstalige Belgen rondreizend in een busje brachten redding: een nieuwe watervoorraad!

In Ovalle zat mijn fietsavontuur er definitief op. Ik wilde immers nog eventjes langs Mendoza om er van de wijn en bergen te proeven. Mijn fiets liet ik dus achter in een hostal in Santiago, om opnieuw de Andes te doorkruisen, deze keer per bus.

Na Santiago kon Mendoza mij echter ook helemaal niet meer bekoren. Ik kon gewoon de stad niet meer verdragen, na dagenlang te kamperen tussen wijnranken in piepkleine dorpjes. Toen 70 Amerikaanse scholieren in dezelfde hostal toekwamen had ik het gehad: rugzak aan en de bergen in.

Echte bergtoppen heb ik niet meer gedaan, maar het uitzicht was er niet minder om.. Bovendien kwam ik terecht in een oergezellige (rustige!) berghut waar ik tot onze grote verbazing een bekende uit Ecuador tegen het lijf liep, ondertussen ruim 3 maand geleden!

Het leek alsof Ecuador ondertussen een andere reis was.

Vanaf het beginpunt in Quito tot de eindbestemming Santiago liggen in zo'n korte tijd zoveel ervaringen, zoveel indrukken, zoveel mensen en ontmoetingen!

Mijn eerste gedachte bij de landing in de Ecuadoriaanse hoofdstad: 'Hessens, waar ben je nu weer terechtgekomen??'
Maar gaandeweg en vooral al fietsend groeide het vertrouwen, en werd ik weer helemaal Liesbeth in wonderland, van de ene ontdekking in de andere verbazing of verwondering.

Mensen vragen me nu ook weer of deze reis mooier was dan de andere, maar ik kan daar helemaal geen antwoord op geven.
Deze reis was niet mooier of leuker, maar gewoon weer hélemaal anders. Wel heb ik deze keer (weeral!) veel minder kilometers gefietst, daarentegen waren de wegen veel erbarmelijker en de omstandigheden zwaarder.

Het fietsten maakte voor een stuk plaats voor andere dingen.

Ik heb leren kajakken op een wildwaterrivier,
ik heb een uitbarstende vulkaan gezien en vulkanen beklommen,
ik heb door de jungle gefietst, door bergen en woestijn.
Ik heb in de regen, in verschroeiende hitte en in de sneeuw gefietst.
Eeuwenoude ruïnes gezien, wereldberoemde en onbekende,
heb kennis gemaakt met plaatselijk openbaar vervoer of meegereden met auto's die elk moment dreigen uit elkaar te vallen. Opeengepakt als sardienen in een blikje.
Zoutvlaktes doorkruist per jeep of per fiets,
als cowboys te paard
of te voet door het zand, de fiets verder duwend.
Kip met rijst gegeten en Argentijnse lomo,
jugos, empanadas, humitas enz...

En bovenal heb ik weer prachtige mensen ontmoet, ontmoetingen die blijven hangen, soms gewoon een avond op restaurant of soms enkele dagen samen onderweg.
Mensen die me willen helpen, mensen die me vanalles willen geven of mensen waarmee ik iets kan delen, een glas wijn of een verhaal.

Van Otavalo tot Cafayate,
van fietsliefhebbers tot gendarmeria.

Zo, het zit er weer op.

Enkele foto's van ergens onderweg kan ik jullie nog laten zien.

(1ste 5 foto's: Hanna MI Jakobson)

Jullie zijn allemaal ongelofelijk bedankt voor alle steun en aanmoediging!

Vleugels op al jullie wegen,
tot een volgende vlucht!

Liesbeth

:

Paso de Agua Negra

2011-03-03T16:22:00.008+01:00

Hoi!

Ik ben dan toch nog in Chili geraakt, en wel via de Paso de Agua Negra, een bergpas van 4780m hoog!

Ik kan jullie wel weer wijsmaken wat ik wil want wegens zand in mijn camera zijn er weer geen foto's!
Omdat het een grenspost is heb ik daarentegen wel de stempels in mijn paspoort als bewijs..

In de douane werd ik dan ook weer overstelpt met de typische vragen:
'Waarom reis je alleen?
Waarom met de fiets?
Ben je niet bang om alleen de pas over te fietsen?'

Als de politie dat vraagt ben ik eerder op mijn hoede dus vroeg ik: 'waarom? is er iets gevaarlijks dan?

Dan krijg ik al een bedenkelijke of verbaasde blik met als antwoord: 'neenee, er is niets gevaarlijk, maar euuu, het is heel erg koud daarboven!!'

'Hoe koud is het dan?'

'Toch wel 1 graad onder nul 's nachts!!'

'Hmm, nee, ik ben niet bang om daar alleen te fietsen.'

Ik stond daar zowat aan het smelten van de hitte dus het kon maar beter wat frisser zijn daarboven!
Bovendien hield de gendarmeria daar heel goed in de gaten wie er wanneer passeerde en 's nachts kon er sowieso niemand meer door.

Bij die gendarmeria mocht eerst nog een nachtje doorbrengen. In plaats van mijn tentje in hun tuin te zetten kreeg ik binnen een matras aangeboden, een warme douche en als avondmaal forel die ze net uit de beek hadden gevangen. Tjah, zo druk is die pas daar nu ook weer niet...

Gezellig was het daar, die mannen stelden voor nog een paar dagen te blijven maar 's anderendaags was het zo'n prachtige dag, ik moest gewoon die berg op!

53 km bergop op gravel, het ging al bij al nog redelijk vlotjes. Ook daar is binnen 2 jaar
ongetwijfeld alles mooi geasfalteerd!
Eenmaal boven kreeg ik weer een prachtig uitzicht met gletjsers rondom als beloning! Toch hadden zich ondertussen wat donkere wolken samengepakt. Geen tijd te verliezen dus en als de bliksem naar beneden!

Bovendien, als ik die avond iets warms wilde eten moest ik nog afdalen tot er weer wat begroeiing was zodat ik hout kon sprokkelen voor een vuurtje. Mijn brander werkt immers niet meer.

Ik dus die berg af, op zoek naar een goeie kampeerpplaats: uit de wind, uit het zicht, bij de beek en in het groen. Ik geef toe, ik was misschien een beetje veeleisend!

Toen ik na een 30km dalen dacht iets gevonden te hebben was het al aan het spetteren, de donkere wolken waren nog dikker geworden achter mij en ik hoorde een eerste donderslag. Mijn tentje opzetten in onweer, ik ben er geen fan van! De weg ging verder richting zon dus besloot ik nog wat door te fietsen, in de hoop het onweer achter mij te laten.

Nog verder de berg af werd ik steeds meer omgeven door steile bergflanken, waar ik nog minder wilde kamperen aangezien hier blijkbaar wel eens rotsen naar beneden rollen enzo..
Het begon ondertussen wel al laat te worden tegen 19 uur wilde ik wel echt iets vinden, om 20 uur gaat de zon onder!
Het dal werd nog kleiner, ik moest nog door een smalle kloof en de spetters waren ondertussen al vette regendruppels geworden.

Bij de eerste opening waar de beek een 'laguna' werd probeerde ik wilde ik mijn tentje opslaan, maar ik zakte toen al zowat weg in de modder, dit had helemaal geen zin, in de gietende regen zou het alleen maar erger worden! Ondertussen was het al na 19 uur, maar ik had geen keus: nog verder. Mijn net gekuiste fiets helemaal onder het slijk, mijn benen die het helemaal lieten afweten bij de kleinste bergop...
Na 53 km bergaf en bijna om 20 uur zag ik de verte toch een huis blinken!

Toen ik vroeg of ik er mijn tentje mocht opslaan was dat voor de vrouw des huizes helemaal geen probleem, meer zelfs, blijkbaar was er nog een kamer op overschot en kon ik gewoon binnen slapen!
10 minuten later zat ik aan de keukentafel met een kop thee, brood en geitekaas van het huis.

En of ik goed geslapen heb...

's Anderendaags dacht ik dat het een makkie zou worden om de 115 km tot de eerstvolgende stad te fietsen, volgens mijn kaartleeskunsten was het immers alleen maar bergaf..
Dat was helaas buiten de Chileense wind gerekend die recht uit zee, mij bijna weer bergop blies! 10km/uur bergaf en tegenwind. En tof dat dat is!!

Enfin, ik ben er geraakt. Paso de Agua Negra overwonnen.

Vandaag doe ik helemaal niets, behalve misschien op zoek gaan naar de lekkerste chocoladetaart die hier te vinden is!

Groeten en smakelijk!

Liesbeth

Argentinië: ruta 40

2011-02-26T16:03:00.016+01:00

Buenos dias!

Met mijn handen nog half zwart van het vet typ ik hier in Villa Union vlug een berichtje voor jullie.

Ik heb net geleerd hoe ik de kabel voor mijn versnellingen moet vervangen, want die is gisteren tijdens de beklimming gebroken. Te voet naar boven dus en gelukkig kon ik nog op een grote versnelling de berg af.

De avond ervoor was door de regen op diezelfde beklimming een rotsblok

naar beneden gekomen (een van de vele) recht op een auto met 4 passagiers.. Gelukkig hadden wij ons tentje ergens anders opgeslaan!

Vandaag dus een verplichte rustdag, waarbij mijn Franse fietsvrienden me helpen de fiets weer in orde te brengen.

Met hen heb ik na 6 dagen fietsen mijn record gebroken: fietsdagen samen met iemand onderweg.

Benoist en Anne-Sophie kregen als huwelijkscadeau een tandem waarbij de eerste persoon fietst zoals op een ligfiets en de tweede persoon gewoon

fietst. Doordat zij elke halve dag van plaats wisselen zitten ze niet de hele tijd in dezelfde houding en worden bovendien die spieren helemaal anders gebruikt. Ik heb eventjes de ligfietspositie geprobeerd, na 5 minuten

had ik mijn benen al volledig 'verbrand'! Wat een verschil!!

Toen ik op het duo stuitte was nog nogal verrast door wat zij allemaal bij hadden: 4 kg abrikozen, een reuze bol geitekaas, 5 flessen wijn (!!!), apero-hapjes, 1kg biefstuk etc...

Ik heb dan ook met plezier mijn tempo teruggeschroefd en met hun samen gefietst.

Die eerste avond in het zand en in de wind hadden we een overheerlijke en overvolle feestmaaltijd! Voor het eerst weer een stevig stuk vlees... (Ik lag dan ook de rest van de nacht wakker met maagpijn!)

De volgende dagen bleven gewoon in dezelfde trant.!

Overigens was ik maar wat blij met hun gezelschap, de wegen waren voor mij iets te saai.

Lange stukken 'stekerechtedeure' lichtjes golvend... veel te weinig afwisselend voor mij. Het was dus maar wat goed dat we ondertussen over vanalles en nog wat konden kletsen.

Gelukkig zorgden de moeilijke 'rivercrossings' nog voor een beetje afwisseling.

In deze rivier raakte ik zelf niet tot in de helft! Gelukkig kon Benoist stuk voor stuk onze bagage en mijn fiets overbrengen, en toen hun tandem naar de overkant moest kwam er net een stevige jeep aan!

Op hun blog staat trouwens een filmpje van deze (en andere) rivercrossings. Eveneens een machtig filmpje over 'les pistes' (= de wegen in zeer goeie staat) in Bolivië.

www.carnetderoues.com

Morgen zullen onze wegen helaas weer scheiden:

zij fietsen verder langs nationale parken en ik moet dringend richting Chili.

Ik kan de dagen nu echt wel beginnen aftellen...

Verder heb ik ondertussen zowat al alles naar kapot gemaakt, al dan niet herstelbaar: mijn versnellingen, mijn thermarest, mijn benzinebrander, mijn netbook, mijn camera...

Gelukkig werk ik zelf nog helemaal!!

Groeten,

Liesbeth

Argentinie: Quebrada de Humahuaca en Abra el Acay

2011-02-17T21:03:00.013+01:00

Vandaag geniet ik van een welverdiende rustdag in Cafayate, wijnstreek in Argentinie, en deze week ook muziekstad bij uitstek want er zijn grote festiviteiten aan de gang, met muziekgroepen uit alle uithoeken van het land, en daarbuiten.

Met andere woorden: het is hier nu redelijk druk, vooral 's nachts maar dan val ik gelukkig als een blok in slaap door de voorbije fietsdagen.

De eerste dagen vanaf de grens vielen wel mee. Ik fietste door de 'Quebrada de Humahuaca.' Unesco Werelderfgoed vanwege zijn bijzondere en gekleurde rotsformaties. Met als meest toeristisch hootepunt de berg in 7 kleuren.

Daarna wachtte mij een beklimming van 34 km, tot op 4170m! Alleen langs het Titicacameer had ik hoger gefietst. Gelukkig kon ik de beklimming op een bewolkte voormiddag afwerken. Om daarna over het asfalt naar de 'Salinas Grandes' te zoeven.

Niet alleen in Bolivie zijn er zoutvlaktes, ook hier vind je er heel wat, welliswaar kleinere maar deze salina was tenminste droog, dus kon ik toch nog eens mijn fietsje het zout laten proeven!!

Alle dagen erna: zand zand en nog eens zand.

Gelukkig kon ik het zand nog met een korreltje zout nemen..

Af en toe reed ik mijn fiets gewoon helemaal vast, op de foto hierboven had ik een droge rivierbedding gevonden die zowaar beter te fietsen was dan de weg zelf!!

Na de eerste zanddag kreeg ik trouwens het gezelschap van een sympathieke Argentijn. Dat bleek niet zo slecht te zijn, want we waren zowat op de meest verlaten baan aan het fietsen die ik tot dan had gedaan.

Het bleek een heroische beklimming te worden. De weg (uiteraard met zand) slingerde zich hoger en hoger, om tot het hoog(s)tepunt van deze reis te komen: 4895m. Naar het schijnt de hoogste Zuid-Amerikaanse bergpas, maar in Peru is er toch een hogere geloof ik.

Uiteraard liet de berg zich niet zomaar overwinnen, eerst moesten nog even door een kleine sneeuwstorm fietsen. Die sneeuw sneed echt in het gezicht, maar gelukkig was het ook al snel weer voorbij.

Mijn compagnon had het iets lastiger met de hoogte: hij moest uiteindelijk te voet naar boven. Maar zijn humeur bleef opperbest, zelfs toen hij bij de afdaling 'met zijn klieken en zijn klakken' in het water sukkelde! Slaapzak, documenten, gsm, alles kletsnat, maar hij bleef ermee lachen! Respect!

Het werd bij de afdaling ook snel duidelijk waarom we heel de dag geen levende ziel getroffen hadden: daar kwam je zelfs met de auto niet door. Ik denk dat we zowat 10 keer de rivier moesten, soms met verrassend veel stroming (met de gekende gevolgen..)

Maar het moet gezegd: deze afdaling was het allermooiste stuk dat ik tot nu toe heb gedaan!

Gewoonweg adembenemend mooi (en zooo vet om af te dalen!!) :-)

Na Cachi moest ik afscheid nemen van Mattias, ik vervolgde mijn weg richting het zuiden, uiteraard verder onverhard.

Toen ik 20 km voor Cafayate het asfalt bereikte en het zand uit mijn oren kon halen was dat toch een klein feestje waard! Zeker toen ik bij aankomst in Cafayate direct op een Zwitsers fietskoppel stuitte dat ik al eerder had ontmoet! Zo had ik was ik alweer in goed gezelschap om de plaatselijke specialiteit te proeven:

een goed glas wijn!

(met nog wa zand tussen mijn tanden.. )

Het ga jullie goed!

Liesbeth

Potosi - Salar de Uyuni

2011-02-07T00:41:00.011+01:00

Goeiemorgen!

Ondertussen ben ik na een bijzonder moeilijke grensovergang in Argentinië aangekomen. Ik had gedacht nog een beetje te fietsen vandaag maar na alles samen 7 uur aanschuiven besloot ik toch mijn tentje 2 km verder op te slaan dan de vorige nacht!

Bolivië ligt dus al achter mij, en daarmee ook de leuke tijd die ik samen met Bert en mijn vriendinnen heb doorgebracht.

Bert en ik bezochten nog de mijnen in Potosi, ronduit impressionant hoe ze daar nog te werk gaan in de zilvermijn. Werknemers van 10 tot 50 jaar hebben we daar getroffen, hun bronskleurige lichamen door de allersmalste gangetjes wurmend, op zoek naar die ene zilverader die hen gouden toekomst moet schenken.

Na een kort stukje omhoog klimmen in de mijn moest ik al serieus op adem komen, het stof en de warmte deed mij bijna in een van die zwarte gaten tuimelen. Af en toe moesten we snel opzijspringen voor zo'n karretje dat kwam aangestoven, voor zover het in de bocht niet ontspoorde en die tieners alle moeite hadden die wieltjes weer recht op de sporen te krijgen. Hun ene kaak bol van de coca-blaadjes, hun overblijvende tanden groen en bruin uitslaand.

Ik was blij dat ik weer frisse lucht kon inademen en een pizza eten nadien...

Van Potisi ging het weer met de fiets in de bus om in Uyuni mijn volgende 'date' te halen: ik had er afgesproken met Goedele en Lien, 2 allerbeste vriendinnetjes van mij, die even op bezoek zijn in Bolivië.

Op mijn langere reizen had ik nog nooit iemand van thuis ontmoet, dus voor mij zou dit ongelofelijk speciaal zijn! Ik was er zelfs een beetje zenuwachtig voor!

Het was uiteraard fantastisch de meiden te treffen in Uyuni, en er samen een 3-daagse trip te doen. Samengeplooid in een veel te kleine jeep die om de haverklap in panne viel, het kon ons allemaal niet deren. Salar de Uyuni met water erop is als een eindeloze spiegel, waarin je kan kiezen tussen op het water lopen of door de wolken zweven. Als dat niet hemels is!

Oorspronkelijk had ik natuurlijk de Salar willen doorkruisen per fiets, maar dat is nu eenmaal niet mogelijk in deze tijd van het jaar..

Ook de 2 volgende dagen waren fantastisch. Geisers, warmwaterbronnen, stenen bomen, flamingo's, woestijn, vulkanen, dorpsfeesten, lama's die maar niet willen spuwen en uiteraard het gezelschap van de 2 chica's..

Ik besloot uiteindelijk om er een klein vervolg aan te breien en nog een dagje te paardrijden in Tupiza met z'n drietjes.

Laten we daarover kort samenvatten dat ik dan toch mijn eigen fietszadel verkies! 's Anderendaags had ik een beetje moeite met op en af mijn fiets stappen.. Maar de omgeving van Tupiza had ook dit ruimschoots goedgemaakt. Onze eigenzinnige paarden en onze 13-jarige gids hadden een parcours uitgezocht langs smalle cañons vol bijzondere donkerrode rotsformaties en 'duivelspoorten'.

Het was weeral een verduiveld mooie tijd!

Tot de volgende,

Liesbeth

La Paz - Cochabamba - Sucre

2011-01-27T16:50:00.012+01:00

Laat ik het deze keer vooral bij foto's houden.

In La Paz aangekomen trof ik Bert, waarmee ik eerder had afgesproken om samen verder zuidwaarts te fietsen.

Eerst nog even onze rijkunsten testen op 'the world's most dangerous road', gelukkig hadden we daarvoor gehuurde mountainbikes gebruikt, maar de test was meer dan geslaagd. Dit was echt fun!

Daarna richting Cochabamba om er een bezoekje te brengen aan Hanne, die vrijwilligerswerk doet voor een NGO die zich vooral met straatkinderen bezighoudt. Bijzonder mooi die mensen daar aan het werk te zien!

Daarna begon het echte werk: 4 dagen fietsen tot Sucre. Voor Bert is het de eerste fietsreis met toerfiets en het werd meteen een echte test: 90 km kassei, regen en slijk, en een eindeloze beklimming tot Sucre op een snikhete dag.

Maar naast alle lastigere momenten was het vooral weer ongelofelijk prachtig. We weten wel waarom we zo zot zijn...

De zon zien ondergaan in Cusco

2011-01-17T03:57:00.009+01:00

Na al die steden waar ik zowat de enige 'gringo' leek, werd ik helemaal overrompeld toen ik in Cusco aankwam. Gelukkig niet alleen door de drukte van toeristen en het aangeklampt worden, maar zeker ook door de gezelligheid van het oude standscentrum. Cusco by night leek betoverend, ik versta waarom Verminnen de zon hier graag ziet ondergaan.

Natuurlijk is Cusco ook de basis voor een bezoekje aan een of andere Inca-ruïne, blijkbaar redelijk bekend...

Dure toegangsrpijs of niet, voordat Machu Picchu helemaal de grond is in gezonken wilde ik dat toch ook even met eigen ogen aanschouwen.

Om Machu Picchu te bereiken moet je eerst een hele dure trein nemen tot Aguas Calientes. Dit dorpje aan de voet van Machu Picchu leek mij een beetje het Zermatt van Peru: officieel kom je er alleen met de trein, en ter plaatse rijden enkel een paar bussen rond. Maar dat is dus officieel. Er is namelijk ook een mogelijkheid om met een bus en taxi vlakbij Aguas Calientes te komen. Uiteindelijk moet je dan nog 2 uurtjes stappen, gewoon langs de spoorlijn.

Ik vond Machu Picchu absoluut een bezoek en zijn toegangsprijs waard. Maar dat kwam voor mij vooral dankzij het begin van de dag. Ik was namelijk de aller-allereerste om de site te betreden! Ik denk dat de mensen na mij eerst een gids uitzochten, dus was ik nog meer gemotiveerd om zo vlug mogelijk door te stappen. En terecht! Het eerste halfuur dwaalde ik helemaal alleen door de ruïnes, slechts in het gezelschap van een paar lama's.. Het uitzicht van de foto's had ik nog niet door de mist maar tegelijkertijd zorgde de mist voor een heel speciale sfeer, en geen mens te bespeuren! Zelfs bewakers waren nog niet op post!

Dat was voor mij absoluut het hoogtepunt van die dag, samen met de beklimming van Waynapicchu, de berg die op de achtergrond van alle foto's staat. Op die berg wordt slechts een beperkt aantal bezoekers per dag toegelaten. Als je dus zeker wil zijn van je toegangsticketje daarvoor moet je zorgen dat je 's morgens vroeg bij de allereersten aan de ingang staat.

Dat op zich zorgt ervoor dat er vanaf 4u 'smorgens een kleine wedstrijd plaatsvindt: vanaf het dorp beneden zo snel mogelijk aan de ingang geraken. Dat kan te voet (1u trappen lopen) of met de bus. Ik koos dus voor de trappen. Om 4.30u kan je daaraan beginnen. Op dat uur staat er al een grote rij wachtenden, allemaal een beetje 'stressed' of ze wel op tijd zouden zijn... Bovendien, wie te traag stapt wordt ingehaald door de bussen en dan kan je het wel vergeten.
Voor mij stonden een 40-tal mensen in de rij, maar tijdens het trappen lopen had ik er een 'beetje' een stevig tempo in gezet. Uiteindelijk had ik alleen een Argentijn in mijn spoor, maar de verrassing was super groot toen we plots met 2 boven kwamen en er helemaal nog geen kat (geen hond voor de Nederlanders..) aanwezig was!! Ik kon dus in elk geval de Waynapicchu op, en gelukkig was toen ik daar boven kwam ook alle nevel opgetrokken.

Na dit dagje sport en cultuur keerde ik gewoon met de trein terug naar Cusco, om de volgende dag naar het Titicacameer te reizen. Daar bracht ik nog een bezoekje aan de 'floating islands' maar toen had ik het qua toeristische hoogtepunten wel gehad.

Hoera hoera, tijd om weer te fietsen!! Dit was véél te lang geleden, en ik had er zo'n zin in dat ik die dag niet te stoppen was. Ik had mijn fiets deze keer in de 'koersfietsmode' omgeschakeld en hupla, 145km op zo'n 3800m hoogte, rond het Titicacameer. Wat was dat leuk om nog eens wat kilometer erdoor te malen!

Tegelijkertijd liet ik ook Peru achter mij. Ik ben er misschien een beetje vlug door gegaan maar tegelijkertijd ben ik ook blij om weer in een ander land te zijn. !

city-pictures..

2011-01-11T00:28:00.005+01:00

Een paar sfeerbeeldjes uit verschillende steden, gelukkig voor jullie zonder klank!

Ondertussen weet ik alles van busreizen in Peru, en ik ben blij dat dat bijna gedaan is. Ik heb het natuurlijk ingewikkeld gemaakt door helemaal door de bergen te reizen ipv langs Lima, maar aan de andere kant was dat ook wel mooier.

Voor wie het kent, dit was het traject:

Huaraz - La Union - Huànuco - Huancayo - Ayacucho - Cuzco.

De ene busreis was al hectischer dan de andere, ene chauffeur is al voorzichtiger dan de andere.. In een minibusje zag ik een zéér jonge chauffeur tot 2 maal toe een kruisje maken bij vertrek. Ik werd op slag herinnerd aan de busreizen naar Oostenrijk, die ik iedere skivakantie als kind meemaakte. Telkens werd in het begin door de micro een 'Onze Vader' werd voorgelezen, steevast afgesloten door: 'Sint Christoffel, patroonheilige van de reizigers, bescherm ons!'

Ik moet eerlijk toegeven dat Sint Christoffel in Peru meermaals in mijn gedachten is geweest, hoewel ik me ook afvroeg of ik niet beter gewoon mijn fietshelm kon aanhouden in de bus.

Maar goed, dat hebben mijn fietsje en ik ook weer overleefd.

Binnenkort zijn we weer écht samen onderweg.

Eerst genieten van Cusco!

Liesbeth

Trujillo - Cañon del Pato

2011-01-07T03:51:00.005+01:00

Hola!

Na de avonturen in de modder nam ik Jaen, het noorden van Peru, een nachtbus naar Trujillo, aan de kust. Tot dan was ik constant in een groene omgeving geweest, het was dan ook een behoorlijke schok om 's morgens het gordijntje van de bus open te schuiven en plots alleen maar zand te zien. Van het ene moment op het andere was ik precies in de woestijn terecht gekomen!
In Trujillo wist ik al waar naartoe: casa de ciclistas. Een huis voor en door fietsers, iedereen die met de fiets op reis is kan er gratis logeren. Luzio zorgt hier al voor sinds 1985 en heeft dan ook dikke gastenboeken, vol verhalen en foto's van fietsreizigers. En natuurlijk ontmoet je er ook andere fietsers. Zo heb ik daar oud en nieuw doorgebracht met Mathieu, Baptiste en Lorenzo.
Alle fietsers die ik hier tref zijn écht lang onderweg, minstens een jaar, en bijna iedereen trekt van Alaska tot Ushaïa of omgekeerd. Maar de strafste tot nu toe is toch wel de Bask Lorenzo, die ondertussen al 15 jaar onderweg is en zowat heel de wereld rondgefietst heeft. Alleen het stuk tot Alaska ontbreekt nog, daarna kan hij terug naar huis.

Samen met Luzio en zijn familie hadden we dus een heel gezellig oudejaarsfeestje, daarnaast was er ook nog tijd voor een bezoekje aan de ruïnes van Chan-Chan, de plaatselijke markt onveilig te maken en vooral om de fiets weer tiptop in orde te brengen.

Na 3 dagen dus weer tijd om deze speciale plaats achter te laten. Ik ben dan telkens opnieuw een beetje zenuwachtig, afsof ik opnieuw op reis moet vertrekken. Maar ik had weer een mooie uitdaging in het verschiet: de Cañon del Pato!
Sinds Quito had ik al hierover gehoord van andere fietsers en nu mocht ik het eindelijk zelf uitproberen. De weg zelf, uiteraard in slechte staat, is uiterst smal en volgt de diep uitgesneden Rio Santa weer helemaal de bergen in. Op het einde zijn er een 38-tal tunnels die je verder langs de cañon leiden.Het was weeral zo mooi, gedurende een dikke drie dagen fietste ik van een desolaat woestijnlandschap terug de bergen in met fruitbomen, watervallen en besneeuwde bergtoppen rondom mij. Ik voelde me een beetje een milkshake toen ik na 3 dagen weer op de geasfalteerde weg kwam maar ik had wel de sterke zeewind in de rug gehad.

Ook was ik om te overnachten bij een familie terechtgekomen in een klein dorpje. Na een stevig avondmaal kon ik mijn tentje opzetten in hun woonkamer, tussen de kippen en kuikens. Helaas was die stomme haan wel 's morgens zowat in mijn oor aan het kraaien.
De mensen bij wie ik terechtkom zijn telkens heel erg vriendelijk, maar in het algemeen vind ik het toch minder aangenaam om door dit land te fietsen. De reacties langs de weg voelen minder vriendelijk, en de auto's hebben hier meer goesting om me van de weg te rijden. Straks neem ik dus weer de bus, richting het viavia-hotel in Ayacucho. Ik neem wel de bus door de bergen ipv langs Lima, dat kan dus ook best wel nog een avontuur worden.

Groetjes, Liesbeth

Weetjes:

gefietst van 0 tot 3090 hoogtemeter
De mannen in casa de ciclistas waren in volle bewondering hoe ik mijn fiets weer in orde gebracht had,
maar ze waren even hard aan het lachen met me toen ik nogal verschoot van een onverwachte kakkerlak.
Lorenzo vond een foto van zichzelf terug in het gastenboek van een 10-tal jaar geleden. Hij was er toen zelf niet geweest maar vrienden waar hij mee gefietst had hadden een foto in het boek geplakt waar hij ook op stond.
Als ik thuiskom eet ik in elk geval een paar maand geen rijst met kip meer!
Als ik later groot ben zorg ik ook voor een casa de ciclistas...

Vilcabamba - San Ignacio

2010-12-30T16:37:00.005+01:00

in english: scroll down!

3 dagen op de fiets, maar 3 dagen die tellen voor 6.

Na de kerstdagen in Vilcabamba was ik met een valse start toch nog weggeraakt. Na mijn eerste beklimming moest ik nog even terug naar de hostal om mijn helm op te pikken.. Ik kreeg daarvoor een lift van een Frans koppel dat net heel de weg had afgereden die ik zou fietsen. Ze gaven me een beetje goede moed: 'De weg is vreselijk, en er is helemaal niets te zien, het is lelijk!' Allright! Dat klonk veelbelovend... Over de weg kan ik hen geen ongelijk geven. Het was vreselijk, maar tegelijk ook vreselijk mooi! Zeker de eerste dag, waarbij ik grotendeels door een nationaal park moest. De watervallen kletterden deze keer echt vlak langs de weg naar beneden. Ik moest af en toe mijn fiets wisselen voor een pedalo om een 'rivercrossing' te doen. Maar o zo veel klimmen, die eerste dag kreeg ik gelukkig eventjes een 'lift' van een zwaar geladen vrachtwagen. Ik hield het wel niet vol tot boven want mijn arm was ondertussen al dubbel zo lang geworden en met mijn andere hand alle putten ontwijken was toch ook niet zo eenvoudig. Dat moet ik nog een beetje oefenen!!

De volgende dag wilde ik tot de grens met Peru fietsen, maar na 50km vond ik het al genoeg, de weg begon glad te worden door de regen, hopelijk 's anderendaags beter!
Helaas, ik kon nog net vertrekken met droge kleren, maar al gouw openden de hemelsluizen zich. Voor mezelf niet zo erg, ik verkies zelfs verfrissende regen boven die zingende hitte... ware het niet dat de reeds moeilijke weg nog een stukje zwaarder wordt! In het begin was het nog ok, maar het werd naar het einde gewoon een regelrechte ramp! In de eerste deftige afdaling werd ik verrast door een spekgladde modderstrook, en ging helemaal onderuit! Terwijl ik daar zo in de modder lag zag ik vanuit mijn ooghoek een fiets met fluo-fietstassen mij dichterbij komen. De eerste fietser die ik trof! Ideaal moment om kennis te maken.. De fietsende Argentijn droogjes: 'You need to be carefull here!' (Allee, je meent het??) Hij verwittigde me voor nog moeilijker stroken waar ik zeker zou moeten afstappen.
Een beetje later merkte ik al wat hij bedoelde: Een stuk waar werkzaamheden waren met putten, bulten, modder, hier en daar een spoor erdoor en bovendien super steil! De mannen staakten hun werk zodra ze mij zagen, deze keer wellicht gewoon om toe te kijken hoe ik voor de 2de keer op mijn bek zou gaan. Maar toen drukte in à la James Bond op een knopje en mijn zwaar beladen fiets veranderde in een echte downhill bike. Maximum vering, zadel laag, full protection en zonder enig probleem kwam beneden. Die mannen waren ongetwijfeld zwaar ontgoocheld!

Helaas, de pret zou niet blijven duren. Tegen het eind van de dag hing de modder gewoon overal zodat ik helemaal niet meer vooruit kwam. De ketting haperde langs alle kanten, alleen bergaf was nog mogelijk, en zelfs dat... Voor mij was een moto in de kant gesukkeld, auto's waren ook aan het slippen... Bergop kon ik zelfs niet wandelen want ik gleed gewoon uit. Moest het niet zo laat op de dag geweest zijn zou ik het allemaal best grappig gevonden hebben maar nu hoopte ik alleen maar om op een deftig uur de stad bereiken!

Uiteindelijk heb ik die dag net 73km gefietst en misschien op het einde 5 km bergop een lift gehad maar dit was zonder meer de lastigste dag tot nu toe. Je kan de inspanning hier onmogelijk alleen maar in kilometers uitdrukken!
Maar goed, ik ben in Peru, hier ga ik meer de bus nemen want over 2 weken komt Bert al toe in La Paz en dan is het plan om samen verder te fietsen. Tijd om écht de toerist uit te hangen hier! (en om mijn fiets te kuisen..)

Groeten, Liesbeth

Weetjes:

Ik probeer uit te maken in welk land nu het meeste mensen in één auto passen. Helaas is de score nogal moeilijk bij te houden aangezien ik telkens de tel kwijt raak. Ook in de categorie: hoeveel baby's passen op een moto wordt behoorlijk goed gescoord.
In Ecuador heb ik slechts 1 keer 'gringo' gehoord, van een peuter die wellicht net zijn eerste woordjes geleerd had. Na een halve dag Peru weet ik al niet meer hoeveel gringo/a's ik gehoord heb.

I've cycled 3 days from Vilcabamba to San Ignacio but that was quiet hard. Especially the last day, because it was raining all day which made the road allmost impossible to ride on.

In Vilcabamba you should all go to the german-owned hostal, 2 km south of the center. It's the nicest hostal I've seen in Ecuador. 10 dollar for a dorm, breakfast (bufet) included and I also had the best bread since I arived in this country.

Vilcabamba - Pallando: 80km, only the first 50 are uphill . After that, only downhill to Pallando. In Pallando there are about 3 hostals.
Pallando - Zumba: 50 km, with twice a nice uphill, starting from 13 and 40km south of Pallando. You pass a few smaller little villages.
Zumba - San Ignacio. I had a 73km on the bike and i think about a 5km by car because my gears didn't function any more from all the mud. It had been raining all day and it was so slippery that it was quiet hard to continue, for any vehical. From Zumba to the border (Balsa) it is 27km, 2 times uphill. About 5 km past the border there is a village Namballe, where there are hostals aswell. 2 more uphills and you arive in San Ignacio.

After San Ignacio, there is one big downhill into the main valley, and the road get's a lot better.

kerst in Vilcabamba

2010-12-25T22:24:00.005+01:00

Hallo!

Ik heb nu de kerstdagen doorgebracht op een heel bijzondere plaats. Vanaf het eerste moment dat ik die hostal betrad wist ik: ik geraak hier niet zomaar weg. Sommige plaatsen voelen gewoon juist, zeker als je er ook nog op een persoonlijke manier onthaald wordt. Als ze bijvoorbeeld direct je naam onthouden of als je 's avonds aan de bar hangt met de eigenaar.

In afwachting van kerstavond had ik eerst nog met een toffe Australier een hike gedaan naar een berghut, waar we voor een nachtje zouden blijven.

Het was echt perfect, een tocht langs een kolkende rivier, door de jungle, om dan in de regen bij de hut aan te komen, met een uitzicht over de hele vallei. Tim zorgde al direct voor het vuur in de hut (die Aussies doen niets liever dan vuur maken) en Xavier Rudd op de i-phone met boxjes zorgde voor de finishing touch.
Ik heb trouwens nog nooit een nacht zo zwart als daar meegemaakt, Geen maan of sterren, geen enkel lichtje, gewoon gitzwart.

Gisteravond dan was een hoogst bizarre kerstavond. Omdat de eigenaars van de hostal uit Duitsland afkomstig zijn liep de avond uit in duitse schlagers en aprés-ski muziek. Waar ik natuurlijk meer dan mijn steentje aan kan bijdragen...

Vandaag tenslotte hebben Tim en ik maar 1 missie: onszelf aan elk buffet gewoon helemaal vol eten. Tot we erbij neervallen.
Dan kan ik er weer tegen voor de volgende dagen op de fiets, want vanaf morgen is het weer zover. Eindelijk naar Peru!

tot dan,
Liesbeth

Latacunga - Vilcabamba

2010-12-21T00:19:00.005+01:00

For cyclists: scroll down!

Latacunga - Baños - Puyo- Macas - Mendez - Cuenca - Loja - Vilcabamba

Zo, nu ben ik al een paar dagen onderweg met mijn fietsje. En ik heb in die paar dagen al meer banden vermaakt dan in al mijn andere reizen samen. Mijn gezondheid kan nog steeds stukken beter, en daardoor leg ik voorlopig geen monster afstanden af. Met een 70 km per dag heb ik voorlopig meer dan genoeg, zeker in die hitte hier en met de bergen die ik over moet.

Na mijn Cotopaxi avontuur was ik diezelfde dag nog in Latacunga terechtgekomen. Om 's anderendaags richting Baños te trekken. Ik liet de drukke Pan-American Highway links liggen (eigenlijk rechts) en verkoos kleinere wegen. Ik had het geweten amai! Ik werd al direct opgewacht door een fameuze beklimming, laten we zeggen een combinatie van een korte alpencol met een Parijs-Roubaix 5-sterren kasseistrook. Gelukkig had ik gezelschap van 3 plaatselijke mountainbikers, zo moest ik toch een beetje mijn best doen en kon ik niet zomaar mijn fiets aan de kant gooien..

Mijn inspanningen werden later meer dan beloond: vanaf Patate had ik een adembenemend zicht op de vulkaan Tungurahua bij Baños, die momenteel actief is. (Helaas nog steeds geen foto´s..) Een natuurfenomeen als dit voor het eerst echt kunnen aanschouwen, ik was helemaal onder de indruk en waande me weer in een of andere Disney-jungle film.
Vanuit Baños zelf kan je de vulkaan helemaal niet zien, maar ik trof daar een trio Oostenrijkers die me 's avonds in hun huurauto mee de berg op namen. Om met een paar pintjes te supporteren voor de vulkaan, zodat de rookwolk een echte lavastroom zou worden. Ik vrees toch dat er nog een paar pintjes meer nodig zijn!

Na een dagje vulkaanspotten zette ik de fietstocht oostwaarts verder, ricthing jungle. Wat goed dat het die dag zwaar bewolkt bleef, want zelfs met al die nevel rond me baadde ik gewoon in het zweet. Die ene dag wilde ik toch 130 km afleggen en had geen goesting om dat in vlakke zon te doen. Macas was de eerste stad waar ik echt de enige gringo leek, plots een heel andere sfeer voor mij!
Om terug de bergen in te komen had ik al eerder beslist om vanuit Mendez de bus naar Cuenca te nemen. Voor Cuenca heb ik echter amper tijd genomen want ik voelde me zo leeg en kon het geluid van de stad helemaal niet meer verdragen. Wellicht had ik eerder gewoon te lang in Quito blijven hangen.

Dus maar snel die fiets weer op om op de Pan-Am recht naar het zuiden te fietsen. De jungle vond ik fascinerend maar de uitzichten in dit bergland verkoos ik toch boven alles, ook al komt er veel meer klimwerk aan te pas.
Die eerste nacht kwam ik trouwens op een heel bijzonder plaats terecht, de Disney-film maakte nu plaats voor een ware sprookjesfilm, ik moest mezelf echter overtuigen dat het geen griezelverhaal was. Ik had een huisje voor mij alleen dat deel uitmaakte van een grote boerderij, de eigenaar had me er eerder met zijn jeep naartoe gebracht. Veel kon ik echter niet zien van de omgeving want er hing een potdichte mist, ik zag nog net een dichtgemetselde waterput en een half-afgewerkt kerkje. Ergens door de nevel heen hoorde ik een paar bekvechtende ganzen en toen ik ging bekijken wat er zo in de wind kletterde wandelden 3 paarden me plots, vlak voor mijn neus, doodgewoon voorbij. Later ging ik nog even terug naar het hoger gelegen restaurant waar de eigenaar uit volle borst flamenco aan het meezingen was. Toen hij en zijn echtgenote mij zagen zwaaiden ze van ver en 5 minuten later stond er al een warme thee met citroen klaar voor mijn pijnlijke keel.
Dan toch gewoon een sprookjesfilm! Overigens, de volgende morgen was die bizarre sfeer helemaal verdwenen, toen zag ik pas hoe mooi de boerderij gelegen was, met een uitzicht over de hele vallei.

Ondertussen ben ik in Vilcabamba, niet ver van de grens met Peru. Ik was van plan om hier 1 dag te blijven, maar deze hostal is zo ongelofelijk prachtig dat ik misschien wel blijf voor kerst. Liever zo dan 2 dagen later ergens, weet ik veel waar, in het grensgebied terecht komen.

Bij deze alvast een zalige en witte kerst voor iedereen!

groetjes,
Liesbeth

Weetjesrubriek
- De hoogste pas met de fiets overwonnen moet zo'n 3500m zijn.
- Max snelheid 67km/u (het lijkt niets als je koersfietsen gewoon bent..)
- Af en toe denk ik er wel eens over om mijn haar helemaal af te scheren. Of misschien kom ik wel Lisbeth Salander-gewijs met een vette hanekam thuis. Dat lijkt me nog eens iets.
- Ik ben hier precies overal de grootste.. @ Scallie: ik denk dat ze hier gewoon bang zouden zijn van jou.
- Wie al eens met de auto claxonerend fietsers wil aanmoedigen, bedenk dan dat je best begint te claxoneren iets voor of na de fietser, en niet er VLAK naast, want dat is om te verongelukken van 't verschot.

In English for cyclists:

Latacunga - Baños: beautifull road by Pillaro and Patate. From Patate you really have the best view ever on the Tungurahua (in Baños, you can actually get in the thermal baths during night. From the waterfall there is a little ridge, it´s not very hard if you go for it! But don´t tell anyone and btw, there might be a guard)

Baños - Puyo: if you want to go for a swim, stop by waterfall by Machas! They should have place for camping aswell.

Puyo - Macas: 130km, there is good possibility for camping 16 and 27km south of Puyo if you want to make it shorter.

Macas - Mendez, nothing much special, Mendez is a nice place, I took the bus from there back to Cuenca. ( I know, I´m not a real one, but I don´t give a..)

I spent 3 days riding from Cuenca to Loja, but I thought it was really beautifull. I adored the place Saraguro, maybe because I was there on a sunday and there was a lot goiing on.
I did 3 times about 70km. I saw another hostal 50 km south from Cuenca, it was not in a village, but by a river you cross during the first downhill. 70km south on the pan-am you pass a big restaurant-shop but they have also lodging. I payed 15 dollar, breakfast included but I thougt it was worth it (maybe because I was ill already and had been cycling in the rain that day.. so I was really happy to sleep in a warm place) I had a house for me alone, it belongs to a farm and its a amazing place with great view over the valley, the owner drives you down to the house with his jeep, you can leave your bike in the restaurant.

Loja - Vilcabamba: If you've been aching for some offroad, you can do a good one on the way to Vilcambamba. you climb out of Loja, and just behind the top of the mountain there is the entrance of a national park, it joins the main road again in a place called 'Las Tres Leguas.'

take care,
Liesbeth

Cotopaxi

2010-12-12T22:46:00.004+01:00

Dan toch nog het langverwachte verslag van Cotopaxi! Althans, voor mij langverwacht want ik keek hier ongelofelijk naar uit!

Uiteindelijk had ik met Hanna (de zweedse fietsster) toch een partner gevonden. We hadden 2 keer een acclimatisatieklim samen gedaan en dat ging wel vlotjes, dus besloot ze uiteindelijk om me te vergezellen.
Mijn gezondheid, na een dag of 5 niets doen, was ondertussen ook al veel verbeterd. Ik was dan toch nog bij een dokter moeten langsgaan, mijn ene oor deed namelijk écht veel pijn. Dokter Pancho stuurde me met antibiotica en ontstekingsremmers naar huis, ik had hem wel 'vergeten' te vragen of het ok was om met een oorontsteking een berg van 5900m te beklimmen. Wie weet zei hij wel nee en dan moest ik in allerijl nog een andere dokter zoeken...

Met de fiets en alle tassen in de auto van de berggids liet ik eindelijk Quito achter mij. Dit was in elk geval beter dan deze stad te moeten uitfietsen! De gids bracht ons in het nationaal park op een 200 hoogtemeter van de hut waar we zouden overnachten. Die hut ligt trouwens op precies op 4810m (waarmee ik met een paar stappen direct een paar vriendjes zou overtreffen! ;-) )
Maar goed, zo ver waren we nog niet, Hanna bleek zich op die hoogte al behoorlijk slecht te voelen, en eenmaal in mijn bed merkte ik dat mijn andere oor ook heel erg pijn deed! Noch links noch rechts kon ik mijn hoofd neerleggen van de pijn, laat staan dat ik op beide oren kon slapen! Bovendien leek ik al adem te kort te komen door me gewoon om te draaien in mijn slaapzak. Ik was er dus allesbehalve gerust in...

Om middernacht werd ik gewekt door het typische gestommel van mensen op zoek naar hun materiaal, zich klaarmakend voor de beklimming. Als bij wonder bleek mijn oorpijn verdwenen en voelde ik me echt ok. Hoera!! De domper kwam snel toen Hanna zei dat ze wel heel erg misselijk was. Na het ontbijt geen beterschap, maar uiteraard wilde ze het wel proberen.

Dus vertrokken we rond 1u, Hanna in het spoor van de gids en ik in haar kielzog. Voor ons uit wezen de koplampen van 3 andere groepjes de weg. Dit was waar ik het liefste was. Krakende sneeuw, koude wind in mijn gezicht, een paar verdwaalde sterren boven ons en ondertussen die berg op stappen.
Maar helaas, Hanna had al heel erg snel last van evenwichtsstoornissen en had echt wel moeite bij de minste inspanning. Het tempo werd heel erg teruggeschroefd en vaak moest mijn gezellin even stoppen om op adem te komen. Ondertussen voelde ik nog steeds niets van de hoogte, tot mijn eigen verbazing. Maar mijn eigen tempo lopen zat er helemaal niet en, bovendien kreeg ik het zelfs koud door het stilstaan. Het was voor mij dus een ware test van mijn geduld, en ik kreeg natuurlijk al rap door dat die top wel heel veraf was. Veel verder dan 1000 hoogtemeter.
De gids maakte dat ook duidelijk op een bepaald ogenblik, en net voor het moeilijkste stuk besloot hij om niet meer verder te gaan. Ondertussen waren we wel midden op de gletsjers tussen reuzegrote spleten en séracs en hadden we een ideale plek om de zon te zien opkomen. Wat uiteraard ook wel prachtig was maar ik wilde vooral niet horen hoe mooi het was om de zonsopgang vanaf de top te zien.
Ik wist natuurlijk wel dat dit een risico was wat erbij hoorde, je vertrekt met 2 klanten en 1 gids en ik heb er ook helemaal geen probleem van gemaakt maar dat neemt niet weg dat ik toch wel ontgoocheld was. Vooral omdat ik me zelf zo goed voelde.
Eenmaal terug in de hut besloot ik om diezelfde dag nog te fietsen. Ik had nog wel wat energie over of misschien moest ik toch een beetje mijn ontgoocheling wegfietsen.
Rond 11 uur werd ik dus achtergelaten, waar de weg voor mij recht naar het zuiden ging. Ik moest nog eventjes mijn band vermaken en hup, weg ermee.

Amai, dan toch nog op die fiets! Was ik daarvoor niet naar hier gekomen? Het voelde echt zo goed, iedereen zwaaide naar me en wat was het weer een plezier om die superfiets langs alle plassen en putten te sturen.
Cotopaxi achter me, kilometers voor me!
Op naar Latacunga, Baños, Puyo, Cuenca, Peru, Bolivië...!

En met 5410m heb ik toch mijn persoonlijk hoogterecord. Ongetwijfeld een goeie test voor een latere beklimming..

Groeten,
Liesbeth

(btw, ik ben er al in geslaagd om op al dan niet verdachte wijze mijn camera kwijt te raken, dus helaas voorlopig geen foto's meer!)

Kayak in Tena

2010-12-06T00:45:00.004+01:00

Hoi!

Jullie verwachten nu ongetwijfeld een heroïsch verslag over de beklimming van de Cotopaxi maar het is een beetje anders uitgedraaid.
Dat komt vooral omdat ik niemand gevonden had om samen die vulkaan te overwinnen, en de berggids waarmee ik dat zou doen stelde me iets anders voor. En uiteraard, als mij iets speciaals aangeboden wordt laat ik dat niet zomaar liggen.

Ik heb de voorbije dagen dus op het water doorgebracht, namelijk in Tena.
Tena zou blijkbaar een mekka zijn wat betreft kayak en rafting. En inderdaad, er zijn daar zoveel rivieren, van zoveel verschillende niveau's... van 'redelijk kalm' tot echte wildwatertoestanden.
Ik was toch een beetje bang om eraan te beginnen want ik weet van mezelf dat ik niet echt een waterdier ben. Die eerste momenten in de kayak waren dan ook nogal afwachtend, voorzichtig op zoek gaan naar hoe je je evenwicht moet houden in die boot en hoe je dat ding bestuurd krijgt.
Maar na de middag had ik het plots te pakken, vanaf toen had ik er echt plezier in. Plots had ik door hoe ik op het water moest meebewegen en hoe ik de kayak onder controle moest houden. Leuk was dat! Ook moesten we oefenen hoe we onszelf weer 'recht' moesten krijgen in geval je omkantelde. Uiteindelijk moet je dat helemaal zelf kunnen door een combinatie van bewegingen met je lichaam en met de peddel, maar zover was ik helaas net nog niet. Het lijkt super simpel als je iemand deze 'roll over' ziet doen, tot je er zelf voor staat!

De tweede dag kwamen we terecht in een veel meer technische rivier, met heel wat rotsen en stroomversnellingen. Ik heb het er nog goed vanaf gebracht daar ik geenenkele keer omgekanteld ben, ik vond het eigenlijk steeds leuker!
Ook de natuur was met speciale rotsformaties en watervalletjes zo indrukwekkend mooi. Dit was echt een tocht door de jungle en plots besefte ik dat ik op de bootjes van Bellewaerde-park zat maar dan helemaal in het echt! Het enige wat ontbreekt in Bellewaerde zijn de vrouwen langs de oever die met een baby op de rug de was aan het doen zijn.

De derde dag wisselden we de kayaks in voor rafts en riskeerden we een nog wildere rivier. Dat was wel lachen, ik was helemaal door elkaar geschud vanachter in die raft, bovendien heeft het wel iets om als team door de hindernissen te navigeren, maar ik verkies toch de kayak waarbij je alles zelf in handen hebt.

Helaas heb ik aan de voorbije dagen een zware verkoudheid overgehouden. Ik ben nu terug in Quito maar heb heel de dag met koorts in bed doorgebracht. Ik ben amper nog in staat om trappen op te lopen. En dat terwijl alles net zo perfect in elkaar zat de komende week! Ik had mensen gevonden om nog een vulkaan als acclimatisatie te doen en daarna zouden we Cotopaxi beklimmen. Maar dat gaat nu dus ook allemaal niet. In eerste plaats wordt het vooral in bed blijven, en hopelijk zo snel mogelijk herstellen, wie weet nog een doktersbezoek als het straks niet beter is. Echt jammer!

Geen idee dus hoe het verder zal gaan, ik hoop in elk geval dat ik snel weer een interessant blogberichtje kan posten!

btw, foto's komen later!

groeten,
Liesbeth

Quito

2010-11-28T17:52:00.018+01:00

Goeiemiddag iedereen (of goeie avond bij jullie)

For people who don't understand my west-flemish, there is an english translation at the bottom! ;-)

Ondertussen ben ik al meer dan een week in Quito, hoodstad van Equador. Mijn bedoeling was om hier eerst een tijdje te verblijven om spaans te leren, een concrete route uit te stippelen, en wie weet zou ik hier wel andere fietsers treffen.

Het begon in elk geval voortreffelijk: ik kwam terecht in een uitstekend hotelletje waar tegelijkertijd een fietsende familie verbleef. Helaas trokken zijn verder naar het noorden, maar zij konden mij in elk geval perfect uitleggen waar te fietsen. Ondertussen heb ik in Quito ook in Zweedse meid getroffen, al 14 maanden helemaal alleen onderweg met de fiets, helemaal vanuit Vancouver tot hier!! Het was voor beiden écht een verademing om een praatje te kunnen doen, die solo-fietsende vrouwen lopen toch niet écht rijk gezaaid...

De spaanse les is voel ik gewoon als een verplicht nummertje, na een week heb ik er eigenlijk al meer dan genoeg van. Of misschien is het de stad Quito zelf die mij minder ligt. Die vervuiling hier van de auto's, ik heb er écht moeite mee. Het prikt in mijn ogen en geeft me soms het gevoel dat ik adem tekort kom. En eenmaal na 20u moet je praktisch al om een straat door te lopen een taxi nemen omdat de kans dat je overvallen wordt te groot is.

Ik was dan ook ongelofelijk blij om het het voorbije weekend Quito even te verlaten en de markt van Otavalo te bezoeken. Na een 2 uur durende busreis kwam ik met de meiden van de spaanse les aan in dit stadje ten noorden van Quito. Het eerste wat we deden was een waterval bezoeken daar vlakbij. Helemaal in het groen gelegen had ik het gevoel dat mijn longen weer vol zuurstof stroomden..

De zaterdagmarkt in Otavalo is blijkbaar een van de grootste van Equador, vooral de beestenmarkt was nogal indrukwekkend. Ik zou nu letterlijk in geuren en kleuren kunnen vertellen maar laat ik het gewoon bij enkele foto's houden.

Vandaag is trouwens een erg speciale dag in Equador, want er is volkstelling. Dat ik dat ook nog mag meemaken... In de praktijk betekent dat vooral dat iedereen verplicht moet binnen blijven, dan komen er mensen langs met een hele vragenlijst. Ook ik werd deze morgen daaraan onderworpen. Voor de rest van de dag moeten we dus met zijn allen heel de dag in deze hostal uithangen...

Met uitzicht op een bijna muisstil Quito, behalve patrouillerende politie zijn de straten écht helemaal leeg.

Wat zou ik nu graag een fietstochtje door de stad doen!!

De fiets en ik worden trouwens al helemaal ongeduldig. Maar eerst is er nog iets anders om naar uit te kijken: ik hoop volgende donderdag en vrijdag de 'Cotopaxi' te beklimmen. Deze vulkaan is ongeveer 5800m hoog. Een hele uitdaging dus maar het zou blijkbaar wondermooi zijn!

Tot daarna!

Liesbeth

Hello everyone,

I've been in Quito, capital of Ecuador, for over a week now. My intention was to stay here for a while to learn some spanish, get organised for my trip and maybe meet other cyclists.

My visit started well because I arrived in the hostel and met a whole family of cyclists. Unfortunately they continued north, but they gave me perfect tips about where to cycle. I also met a Swedish girl travelling alone, who has already cycled from Vancouver to Ecuador. It was so nice to meet a girl doing the same thing as me; it doesn't happen very often!

After just one week of spanish lessons I want to stop already, they just feel like something I'm obliged to do. Or perhaps it's the city itself which i don't like. I really have problems with the pollution from cars, sometimes i can hardly breath. It also feels very unsafe here in the evenings, you have to take a taxi just to go round the corner in case you get robbed.

So i was really happy this weekend to leave Quito for a while and visit the market of Otavalo, apparently one of the biggest in Ecuador. It was quite funny, I thought I'd found myself a 'typical hat' but on the bus home i discovered a little label saying 'made in nepal'! "Oh well... as long as it keeps my head warm...!"

Sunday was really special because they had 'census day'. Everyone had to stay inside so the population of Ecuador could be counted. Each household was visited and asked questions about family, possessions etc... Even tourists had to hang around the whole day in their hostel!

At the moment I really look forward to leaving the city and getting on the bike, but first I would like to climb a volcano that's about a 5800m high. Quite a challenge, but once an idea enters my head, it's hard to make it leave....! :-)

Greetz,
Liesbeth

In het (banden)spoor van mijn broertje

2010-11-14T20:25:00.007+01:00

Ongeveer 10 jaar geleden kondigde mijn broer aan dat hij een fietstochtje zou ondernemen in Zuid-Amerika. Een 8-tal maanden zou hij onderweg zijn, van Quito tot Ushaïa in het uiterste puntje van het continent. Voor de gelegenheid heb ik eens de website van toen terug opgezocht:
http://users.belgacom.net/jeroen_hessens/

De foto's voor 't vertrek op zijn site kunnen zeker tellen als vergelijking.
Hieronder zie je hetzelfde uitzwaai-comité: Wannes, Miet, Soetkin en Klaas 10 jaar verstandiger..

Vanaf het moment dat mijn broer die deur achter zich toetrok om met zijn fiets Zuid-Amerika te verkennen wist ik: ooit doe ik hetzelfde.

Nu, 10 jaar later is het zover.
Ik heb niet het lef gehad om direct en op mijn eentje naar daar te trekken. Ik had eerst wat andere fietsreiservaringen nodig. De ervaringen die ik door vorige reizen bijeengesprokkeld heb geven me nu extra vertrouwen om deze tocht aan te vatten. Ik weet immers al wat ik wel of niet kan, tot wat ik in staat ben of waar mijn grenzen liggen.
En toch, iedere reis is weer helemaal anders, deze keer staan mij weer helemaal nieuwe en andere dingen te wachten. Een gezonde dosis spanning, af en toe overhellend naar twijfel, ontbreekt ook deze keer zeker niet. Maar dat zal wel altijd deel uitmaken van wat onbekend is, een reden om iets niet te doen zal er ook altijd wel zijn.

En dus hoog tijd om dat 10-jaren plan eens in de praktijk om te zetten.

Of om het op z'n Helmuth's te zeggen:

Attack!

zomer in Zwitserland

2010-10-12T22:53:00.007+02:00

Hoi!

Deze zomer heb ik mijn trekkersfiets eventjes achtergelaten in de kelder in België, om er ondertussen met mijn koersfiets en mountainbike in de auto vandoor te gaan. Na 2 skiseizoen in Valais, Zwitserland, was ik immers te benieuwd hoe het er daar in de zomer zou uitzien.

Mijn tentje evenjes ingeruild voor een appartement met logeerkamer, de pakjesmaaltijden op kookvuurtje overgeslaan voor stevige kaasfondue en naast mijn deur staan de koeien de piste te prepareren voor de winter. Die snowcats maken zowaar minder lawaai!

De zomer is blijkt hier helemaal anders maar zeker even prachtig als de winter te zijn.

Met de koersfiets heb ik een paar mooie cols afgewerkt en met de mtb vooral veel -downhill- graskant en afgronden leren kennen. De wandelschoenen zijn ondertussen ook op de draad versleten en een spelletje petanque rond apero-tijd kon er ook wel altijd bij...

Bovendien heb ik ondertussen toch wat frans bijgeleerd, zeker wat betreft ziekenhuisvocabulaire, want ondertussen heb ik natuurlijk ook wel gewerkt. In het ziekenhuis van Sion werd ik als 'vlinder' ingeschakeld om op verschillende diensten mensen te vervangen. Ook dat bleek weeral een zeer verrijkende ervaring te zijn.

Ook september en oktober bleken nog 2 bijzonder aangename maanden, zoniet nog beter dan de zomer. 2 maandag prachtig herfstweer, eerst nog volop zon en daarna de bomen die langzaam helemaal verkleuren met daartussen 1000 schakeringen groen en bruin, de herten die zich af en toe laten opmerken of plots een vette lading sneeuw die bijna weer doet dromen over de winter in aantocht.

Maar toch zal de winter er voor mij dit jaar een beetje anders uitzien. Na 3 winterseizoenen op de ski's heb ik namelijk toch zin om een skiseizoen over te slaan. Zodat ik er volgend jaar weer dubbel gemotiveerd in kan vliegen.

In Zuid-Amerika ga ik namelijk die sneeuw wellicht toch een klein beetje missen.

Al kijk er ondertussen ook heel erg naar uit om weer onderweg te zijn, weer zoveel mensen te ontmoeten... Die fiets in de kelder ziet binnenkort het daglicht weer!

Van Equador langs Peru en Bolivië tot Chili.

Zéér binnenkort meer nieuws!

Groetjes,
Liesbeth

Winterseizoen '09 -'10

2010-04-27T16:14:00.020+02:00

Na een lange radiostilte wilde ik graag nog een berichtje de ether in sturen. Namelijk een verslagje over de voorbije winter die ik vanuit Haute-Nendaz, Zwitserland, weer ten volle heb mogen beleven.

Haute-Nendaz maakt deel uit van het skigebied Les 4 Vallées, een groot gebied met erg veel off-piste mogelijkheden. Ik heb er weer les gegeven in dezelfde skischool als vorig jaar: Neige Aventure. Het was wel leuk om eens een jaartje bij dezefde skischool terecht te komen, zo hoefde ik niet opnieuw alles vanaf nul te leren kennen en ook met veel skimonitoren was het een fijn waarzien na die lange veel te warme zomermaanden...
Uiteraard doen we meer dan les geven. Er zijn ook nog de feestjes in onze favoriete kroeg, de cactus, met iedere woensdagavond een ander thema om te verkleden. Of er zijn de fullmoonparties waarbij we een bbq'tje doen boven op de berg en dan in het donker naar beneden skiën. Er zijn de powderdays waarop we met crossed fingers hopen dat we niet te veel les moeten geven om dan zelf vol gas te kunnen skiën. Er zijn de fakkelafdalingen op oudejaar en met carnaval.
Zelf heb ik aan dat alles nog wat telemark, omhoog stappen met toerski's en oostenrijkse cursussen aan toegevoegd. Mijn seizoen zat eivol. Zoals het hoort.

Een kleine selectie foto's:

Twee feestjes: het eerste was op oudejaar met een fuif in het midden van het dorp. De volgende foto en video is van een fakkeltocht.

Tijdends de vorige 2 seizoenen had ik reeds opleiding gevolg in Oostenrijk. Dat heb ik dit jaar kunnen afwerken. Daarvoor moest ik nog de 2 laatste cursussen volgen, namelijk 'alpinkurs' en 'landeslehrer 2'.
De alpinkurs is de leukste, die gaat over sneeuw en lawinegevaren. Er wordt geoefend hoe je met de lawinebeeps iemand vanonder een lawine moet halen etc.. Allemaal super interessant en bovendien werd er die week ook enkel off-piste geskied!

Landes 2 is iets minder aangenaam. Daar gaat het dan weer over hoe je netjes voor moet kunnen tonen, je eigen techniek verbeteren en een reuzeslalom erbij. Vooral dat laatste was helemaal niet mijn ding en ik was maar wat blij dat ik wonder boven wonder overal doorgekomen was. Ik heb de jury dan ook zwaar moeten omkopen hé...

Hier vooral foto's na de allerlaatste testen. Met de Grossglockner, Oostenrijks hoogste berg net boven mijn hoofd.

Ik was maar net terug uit Oostenrijk en de volgende uitdaging stond al op mij te wachten. de Haute Route. Hier keek ik pas echt naar uit! Deze klassieker onder de toerskitochten vertrekt uit Chamonix en gaat helemaal tot Zermatt in Zwitserland. Langs de mooiste bergen en over prachtige gletsjers, met overnachtingen in (meestal) gezellige berghutten. Bovendien stond één van die berghutten helemaal in 'mijn' skigebied, dus had ik er niets beter op gevonden om op voorhand daar al een goeie aperitief klaar te leggen. En of we die berg vlotjes naar boven zouden stappen als de porto op ons lag te wachten!!

Uiteindelijk was het nog even spannend want de avond voor de start werd slecht weer aangekondigd waardoor we bijna niet vertrokken waren. Gelukkig beslisten we het toch te proberen want van Chamonix tot Zermatt hadden we alleen maar vette poedersneeuw en maar 1 dag van de 5 slecht weer.

Na al deze nevenactiviteiten kwamen er weer drukkere in de skischool met de paasvakantie. Dan is er weer Belgische invasie in Nendaz, want Nendaz is blijkbaar toch goed gekend bij ons. Na de paasvakantie hadden we nog wat tijd voor de laatste uitspattingen. De laatste hellingen uit de ski's toveren, een grote afsluiter met de verschillende skischolen samen, met onze skischool nog een uitstap naar Zermatt, achteruit en op 1 ski proberen te watersliden de 'patrouille des glaciers' gaan bekijken (een toerskiwedstrijd waarvan je de populariteit hier bijna kan vergelijken met de Ronde van Vlaanderen bij ons.) of voor dag en dauw een berg op klimmen om de zonsopgang te zien.

Prachtig om te zien hoe die Mont-Blanc in de verte de eerste zonnestralen opvangt. Prachtig om van boven te zien hoe alle bergen precies zachtjes wakker worden...

Die bergen blijven hier zooo mooi, ik geraak er nog helemaal niet op uitgekeken. Iedere dag zijn de wolken en het licht weer helemaal anders.

Ik ben ongelofelijk tevreden over dit seizoen. Omdat ik het zo goed benut heb als ik maar kon, omdat ik dingen gedaan heb waar ik al zo lang naar uitkeek of waar ik van dacht dat ik het nooit zou kunnen. Omdat ik weer met zo'n leuke mensen onderweg was of zo'n leuke mensen heb leren kennen.

Ik ben uiteraard weer veel op mijn bek gegaan ook, de ene keer heeft het al iets langer nodig om te genezen dan de andere keer... Misschien zal het toch niet slecht zijn om weer eventjes gewoon thuis in de zetel naar de koers te kijken, al of niet met konijn in Rodenbach.

Na 5 maanden Oostenrijk, Zwitserland, een tikkeltje Frankrijk en zélfs wat Italië keer ik overmorgen terug naar België. Tenminste als er tegen dan geen vulkaan roet in het eten strooit of als België tegen dan nog wel bestaat. Je weet maar nooit...

Anchorage - Blankenberge

2009-08-08T11:23:00.010+02:00

2 volle dagen had ik nog in de hoofdstad van Alaska. 2 redelijk saaie dagen eigenlijk, ik vind Anchorage niet echt bijzonder.

Ik heb mijn tijd dan maar doorgebracht in de plaatselijk AMH. Alaska Mountaineering and Hiking shop. Mijn ene Teva mag ik dan wel verloren hebben bij het herpakken in de luchthaven, ik heb er wat ander schoeisel voor in de plaats gekocht. Telemark en toerskischoenen voor de helft van de prijs... En ondertussen nog wat ander materiaal..

Daar recht tegenover is er een fietswinkel met zéér vriendelijke mensen aan het werk. Ze hebben er ook een tap en rond sluitingstijd wordt soms wel eens wat bier geserveerd.. De morgen van mijn vertrek kon ik er ook mijn fiets inpakken, ik kreeg zelfs assistentie van de jongens daar. Ideaal!

Nu zit ik weer thuis achter mijn pc. Canada en Alaska lijken plots weer heel erg ver en lang geleden. Alsof mijn ene leven op pauze gezet wordt en het andere weer even mag verder spelen.

Mensen vragen me al of het beter was dan vorig jaar in Noorwegen.
Ik vind Noorwegen zéker even mooi als Canada en Alaska, de fjorden daar zijn ook echt bijzonder. Maar deze vakantie was toch absoluut een groter avontuur. Omdat alles zoveel uitgestrekter is, omdat er zoveel meer niemandsland is. Zover je kan kijken en ver daarachter zijn er enkel bergen en bossen, zonder enige menselijke aanwezigheid. Ook het 'wildlife' gaf de fietstocht toch iets extra.

Van de twee en een halve maand was 59 dagen onderweg. Dat was niet altijd fietsen, soms ook een hike met de rugzak, wat peddelen met een kano of gewoon niets doen, luieren bij live-muziek.
Ik heb Canada en Alaska gezien per trein, skytrain, bus, camper, truck, pick-up, quad, helicopter, kano, en moto. Niet slecht.. ik had graag nog een watervliegtuig gescoord maar dat is er niet meer van gekomen. En oja, ook een beetje per fiets natuurlijk.

Het fietsen heb ik meer op 't gemak gedaan dan vorig jaar en daar ben ik heel blij om. Reizen gaat voor mij voor een groot deel over mensen ontmoeten en daar heb ik nu veel meer tijd voor genomen. Dikwijls krijg ik ook de reactie: "je zult wel ongelofelijke avonturen beleefd hebben daar, vertel eens!" En dan weet ik eigenlijk nooit wat gezegd. Ik heb ongelofelijk mooie landschappen gezien en zoveel leuke ontmoetingen gehad. That's it. Telkens opnieuw. En veel meer valt daar eigenlijk niet over te zeggen.

Ik kan natuurlijk altijd dit zeggen: ga er zelf eens naartoe! Voor wie de mogelijkheid heeft natuurlijk.
Canada is een prachtig land, maar ik denk niet dat ik er zou kunnen blijven zoals zoveel Europeanen die de oceaan voorgoed zijn overgestoken. Ik zou toch echt Europese dingen missen denk ik. Kasseistenen bijvoorbeeld. In een dorpje met een kerk en huizen errond. Dorp in Canada: kruispunt van 2 wegen met een tankstation, wat schroot erbij en in het beste geval een winkeltje. Wat ik nog zou missen: streekgerechten, dialecten, kleine verpakkingen ipv 5l melkflessen, auto's die niet het lawaai maken van een vrachtwagen als ze voorbij rijden, fietspaden...
Nu ik een stukje Noord-Amerika gezien heb ben ik eigenlijk toch maar wat blij dat ik weet wat Europa is, dat ik op 15 km van mijn deur een stad als Brugge ken. Niet in dambordpatroon en met straatnamen in plaats van nummers.

Maar er is wel zoveel ruimte daar aan de overkant van de grote zee, en er valt zoveel te beleven en te doen. Meer dan je in een mensenleven kan doen. Zoals Yukon zegt: "Larger than life."

Ik ben ik elk geval van plan om daar ooit nog wat meer op ontdekkingstocht te gaan. En liefst van al tijdens de winter. Misschien eens ergens de winter doorbrengen in the middle of nowhere. De toeristische en platgeskiede Europese skigebieden inruilen voor backcountry skiën en Noord-Amerikaanse poedersneeuw...

I'll let you know.

Kenai Peninsula op de moto

2009-08-04T04:01:00.008+02:00

Nog meer dan een week tijd had ik om Anchorage en omgeving te ontdekken. Het bleek echt een uitstekende beslissing om dit op de moto te doen.

Stue en Keith zijn 2 zooo grappige kerels, we hebben wat afgelachen samen. De bagage werd herverdeeld zodat ik bij Keith vanachter kon zitten, en ik had een heel erg flashy outfit gehuurd.

De weergoden waren ons wat minder goed gezind, wat ervoor zorgde dat de afstand per dag nogal beperkt bleef.

Het nieuwe dagritme: wakker worden, opruimen, ergens ontbijten, kaart spelen, beetje motorijden, genoeg pauze's om foto's te nemen, een nieuwe gezellige coffeeshop vinden, souvenirwinkels afschuimen, dialogen verzinnen bij toevallige voorbijgangers, praatjes maken met andere motorijders, voorraad opslaan voor avondeten en in liquorstore, mislukte pogingen tot vissen, kampvuur maken, en ergens 's nachts ook nog marshmallowhockey, want die dingen waren niet te vreten.

We reden tot Homer, ik was echt verrast hoe mooi het daar was. Dit is een stadje helemaal ten zuiden van Anchorage, waar de baan letterlijk doodloopt in de oceaan, omgeven door uitgestrekte gletsjers. Ik blijf helemaal onder de indruk van de natuur hier.

Eerder hadden we al halt geholden in Girdwood, samen met Valdez zowat de bekendste skiresorts in Alaska, weeral iets wat absoluut de moeite lijkt om eens in het winterseizoen terug te bezoeken. Ook Seward was wel gezellig, met boottrips langs walvissen en gletsjers die in zee afbrokkelen, maar je vindt er ook een suske en wiske album in een coffeeshop en national geographics van het jaar 1943. En een orka waar je niet op mag klimmen...

Na deze vier dagen in het gezelschap van Stue en Keith was het heel erg raar weer alleen op pad te zijn. De mannen namen de ferry naar Kodiak Island, waar de grootste beren van Alaska leven, en ik moest terug liften tot Anchorage. Met mijn moto-uitrusting kon ik zelfs liften bij motorijders!!

Ik ben heelhuids terug aangekomen in de grote stad! ;-)

Bekijk vooral even de blog van mijn 2 vrienden. Gewoon eventjes naar beneden scrollen.

http://nwadv.livejournal.com/

Anchorage!!

2009-07-29T00:08:00.002+02:00

Jieha!!

Aangekomen op bestemming!! Ik heb welliswaar het einde niet gefietst maar dat vond ik helemaal niet erg toen ik de baan zag vanuit de jeep.
Ik heb nu een nachtje in een bed achter de rug en straks vertrek ik met Stue en Keith voor een kort mototripje. Ik heb motokledij gehuurd en we gaan ergens kamperen ten zuiden van Anchorage bij een een of ander meertje. Hopelijk hebben de mannen deze keer meer geluk bij het vissen en eten we vanavond een dikke vette vis bij het kampvuur!

groetjes!!

Liesbeth

Denali Highway

2009-07-28T23:07:00.003+02:00

De Denali Highway zou de afsluiter worden van mijn hele fietstrip.

Het is een verbindingsweg van oost naar west naar Denali National Park, enkel open gedurende de zomer en zo'n 217 km lang. Bijna alles gravel.

Het was een waardige afsluiter, weerom heel erg mooie uitzichten over bergen, beken en rivieren. Echt speciaal dat je gewoon dwars doorheen dat landschap kan fietsen. En ik blijf grote fan van deze gravelwegen, toch wel leuker dan de gewone 'paved highway's' waar bijna met je ogen dicht over kan rijden.

Stefan, de Zwitserse fietser ben ik ergens onderweg kwijt geraakt. We hadden nochtans een super leuke avond met 2 motorrijders, Stue en Keith. Dat was lachen! Ik heb hen ook het dessert banaan met chocolade (en whisky) op het vuur geleerd, blijkbaar kennen ze dat niet overal.

Zo, nu ik Denali achter de rug heb gaat de fiets aan de kant, ik voel er niet veel voor om naar Anchorage te fietsen, wellicht is die baan te saai. In plaats daarvan ga ik wat de tijd nemen om ècht de toerist uit te hangen in en om Anchorage!!

En ik ga ervan genieten!

Top of the World Highway

2009-07-23T07:48:00.004+02:00

Na al die dagen zonder fiets begon ik mijn favoriete tweewieler bijna weer te missen, tijd dus om opnieuw op pad te gaan!

De rustdagen kon ik wel gebruiken want de kilometers die ik nu achter de boeg heb waren niet van de minste. Ik ben eindelijk in Alaska, via de Top of the World Higway.

Heel erg mooi, maar behoorlijk lastig. Gelukkig heb ik nu gezelschap van Stefan, uit Zwitserland. We fietsen behoorlijk hetzelfde tempo en we stoppen op hetzelfde moment om die adembenemende uitzichten te bewonderen. Bovendien is het weer ideaal: een zonnetje, niet te warm voor al dat klimwerk, en zowaar af en toe de wind in 't gat!

Dawson City

2009-07-23T07:01:00.004+02:00

Na de hike bleef ik het voorbije weekend plakken in Dawson City.

Het is een zeer speciaal stadje met allemaal mooie oude gebouwen. Nu was er een extra reden om een heel weekend te blijven: Dawson City Music Festival.

Het grootste muziekfestival van het noorden wellicht, mensen van heel Yukon en Alaska komen daar naartoe. Voor mij was het precies alsof ik daar iedereen kende, bizar was dat. Een hele hoop mensen die ik eerder ontmoette zag ik er opnieuw. Er was een heel gezellig ontspannen sfeertje, mooi weer, leuke muziek enz..
Absoluut de moeite om een weekend te blijven!

Thombstone Park

2009-07-19T00:59:00.003+02:00

Zoals eerder geschreven vond ik de laatste dagen om te fietsen niet echt interessant. Moest ik het opnieuw doen zou ik tussen Whitehorse en Dawson City voor de kano kiezen. Er zijn hier heel wat groepen aan het peddelen op de Yukon.

Ook de wind heeft serieus zijn best gedaan de laatste dagen. Iedere dag tegenwind, zeker in de namiddag vanaf 14-15u waait er een heel sterke wind. De laatste dag werd ik bijna van de weg geblazen. Ik was het echt grondig beu. Natuurlijk val je dan ook nog plat maar net toen ik mijn band aan het vervangen was kwam er een andere fietser aangereden die 2 uur eerder dan mij vertrokken was. Toen ik hem vroeg hoe dat kwam kreeg ik alleen zwaar gevloek als antwoord. Allriiiight! Ik was dus niet de enige die het het lastig had... Vanaf toen besloten we maar om ermee te lachen en op het gemak zijn we er ook geraakt.

Sindsdien heb ik wel nog niet gefietst. Dit weekend is er een groot muziekfestival in Dawson City. Daarvoor was ik 2 dagen te vroeg dus waarom niet eerst nog een hike te doen in een nationaal park hier?

Rugzak aan, bergen in. Het hoeft niet altijd op de fiets te zijn..

fietsers

2009-07-18T00:10:00.005+02:00

Hoi!

Na de Cassiar Highway en de Alaska Highway heb ik nu ook de Klondike Highway achter de rug. Maar wegens gebrek aan interessant fotomateriaal dacht ik: laat ik het een keer over andere mensen hebben.

Want je komt zo wel het een en ander tegen onderweg...

Karin en Martin, een Nederlands koppel onderwegvan Prudhoe Bay (helemaal noord in Alaska) naar Ushaïa. Een van de dingen die ze meesleuren op de fiets is een ongelofelijk mooi en groot elandgewei. Ze hebben de certificaten om het te exporteren maar durven het niet echt opsturen. Benieuwd of ze er mee in Argentinië zullen aankomen.

Sylvia en Clemenz waarmee ik enkele dagen samen fietste zijn rasechte wereldfietsers. Een van hun tochten startte thuis in Duitsland en leidde hen tot China. Hier in het noorden waren ze echter zwaar aan het twijfelen om verder te gaan. Ze hadden nogal moeite me t de muggen en de regen... Ik had daarmee al kennis gemaakt in Noorwegen.

Ben is een supergrappige gast die ik bij Mount Robson ben tegengekomen. 2 dagen later rijdt hij me voorbij met de auto, stopt langs de weg en vraagt of ik geen onderdeel van mijn fiets ben verloren in het Provincial Park. Hij had zowaar mijn kilometeriek teruggevonden die ik daar had kwijtgespeeld!! Ik had plots weer besef van tijd en afstand..

Lewis hangt nog aan elkaar met haken, plaatjes en schroeven. Na een accident, een hele tijd coma en een zware revalidatie fietst hij nu trans-Canada voor een goed doel. http://www.rehabuk.org/

Paul en zijn dochter vormen echt een bijzonder duo. Samen fietsten ze door heel Noord-Amerika maar helaas zit hij nu met een gebroken schouder thuis. In plaats van de wereld te verkennen nodigen ze nu (motor)fietsers uit bij hen thuis.

Bij zijn dochter werd een tijdje geleden een aneurysma vastgesteld in haar hoofd. Dat ding stond op ontploffen dus mocht ze absoluut niets meer doen wat enige stress veroorzaakte. Niet meer naar school, amper nog bewegen etc.. 10 dagen later bleek het een foute diagnose te zijn, niets aan de hand..

Nog meer mensen onderweg van noord naar zuid: Sean, Kate en hun 8-jarige dochter nemen anderhalf jaar vrijaf voor hun fietstocht.

Iemand waar ik geen foto van heb is Mark Beaumont, blijkbaar een ster in de UK. Hij maakte eerder een televisieprogramma voor de BBC over zijn record rond de wereld fietsen en momenteel werkt hij aan een volgend programma: cycling the America's. Hij fietst van Mount McKinley in Alaska naar Aconcagua in Argentinië en beklimt ook beide bergen.

www.bbc.co.uk/cyclingtheamericas

Ik zal echter niet in zijn programma voorkomen want zoals bij de meeste fietsers kruisen onze wegen enkel. Na het snel uitwisselen van de leukste kampplaatsen, de beste adressen, de mooiste wegen of de slechtste ervaringen gaan we weer allemaal onze eigen weg, ieder zijn eigen tempo, ieder zijn eigen doel.

Voor mij is dat Alaska, nu nog 100 km verwijderd...

Whitehorse - Yukon!!

2009-07-09T07:11:00.004+02:00

Eindelijk ben ik in Whitehorse, de hoofdstad van Yukon.

Vanaf nu ben ik echt in het noorden en komt Alaska bijna binnen handbereik...

Ik kies daarentegen weeral niet voor de kortste weg. Van hier fiets ik nog een dikke 500 k m naar Dawson City. Daarna weer westwaarts over de Top of de World Highway, zo Alaska binnen.

Als alles goed gaat.

Voor een keertje geen foto's over beren of bergen.

De eland van veraf,

die eekhoorns die veel te veel lawaai maken en met je eten weg zijn vanaf je je rug draait,

een verloren vos

en nog iets.

groetjes en een leuke zomer voor iedereen!

Cassiar Highway 2

2009-07-06T23:48:00.003+02:00

De Cassiar heb ik ondertussen achter de rug maar er valt toch nog heel wat over te vertellen.

Eerst en vooral ben ik heel erg blij met mijn keuze om over die highway te fietsen en niet over de Alaska highway. Vanaf de junction met de Alaska Hihway is het toch weer een stuk 'saaier'. Op de Cassiar fiets je echt midden door de bergen, heb je voortdurend afwisselende uitzichten, heb je het gevoel echt alles van nabij te beleven terwijl op de Alaska Highway alles meer vanop afstand lijkt.

We hadden het geluk om een avond bij Dave en zijn familie door te brengen. Dave is iets als wegenwachter ofzo. Als er een ongeluk gebeurd moet hij een crew bijeenzoeken om heel de boel op te kuisen. Per jaar gaan er op de Cassiar Higway zo'n 50 vrachtwagens van de weg. Van de helft ervan moet de lading vernietigd worden. Het zijn meestal ladingen met voeding voor Alaska. Die avond bij Dave hadden we dus een maaltijd 'from the truck'. Ze hebben 3 extra diepvriezers, de jongen heeft ook een x-box en een Wi-i van de truck maar sinds de gecrashte lading bananen kan hij wel geen bananen meer zien of ruiken. Vorige winter was er een lading verse zalm op de weg terechtgekomen. Ideaal bewaard in de sneeuw. In het restaurant moesten ze wel alles weggooien van de voedingsinspectie.

Dit land is echt te gek, maar de Canadezen, die blijven even vriendelijk en behulpzaam.

En gisteren heb ik eindelijk een eland gezien! Volgend dier op mijn lijstje is een buffel.

I let you know..

greetz,

Liesbeth

Cassiar Highway

2009-07-01T21:51:00.004+02:00

Hoi!

Ik ben nu zo ongeveer halverwege mijn trip, zowel qua afstand als qua tijd. Ik heb dan ook 4 dagen pauze genomen op een bijzonder leuke plaats, samen met een Duits en Nederlands fietsduo, en een leuk koppel dat ik al eerder gezien had bij Mount Robson. Fantastische onverwachte mensen en avonturen.

Iedereen had me bang gemaakt voor deze Cassiar Highway, maar dat bleek nergens voor nodig. Ik heb nog geen kilometer alleen gefietst.

Een paar foto's..

groetjes Liesbeth

Smithers

2009-06-23T06:46:00.003+02:00

Blijkbaar konden enkel geregistreerde gebruikers reageren, vanaf nu kan iedereen zich laten gaan!

'k Heb trouwens een beetje gezeurd en eventjes de trein genomen. Wat op zich ook wel leuk was: de treinbegeleidster kwam me vragen waar ik wilde afstappen want ze konden me overal afzetten. De trein moest toch speciaal voor mij stoppen.. Mijn fiets uit de trein en ik door iedereen uitgezwaaid!

CU in Yukon!

Mount Robson

2009-06-20T02:16:00.005+02:00

Mount Robson is met zijn 3954 meter de hoogste berg van de Canadese Rockies.

Er is een natuurpark vlakbij waarin je meerdaagse hikes kan doen, ik heb er zelf 2 dagen rondgewandeld.

Ik ga er weinig woorden aan verspelen maar volgens mij is dit de beste manier om Canada echt te ontdekken.

Fiets / auto aan de kant en die bergen in met die rugzak.

Imaginair vriendje

2009-06-20T02:10:00.002+02:00

Alleen op reis zijn heeft zo zijn voordelen.

Je stopt wanneer je wil, je fietst zo rap of zo traag je wil, mensen nodigen je uit om 's avonds iets te eten of te drinken, bijna iedereen begint tegen je te praten, je krijgt wel eens een slaapplek aangeboden enz... Ik heb er doorgaans weinig probeem mee alleen onderweg te zijn, integendeel.

Een tijdje geleden kwam ik daarentegen een fietstrio tegen: een jong koppel met vader, samen transcanada aan het afleggen. Toen ik hen bezig zag dacht ik: "verdorie, die hebben he toch mooi voor elkaar!" De ene zet de tent op, terwijl de andere begint te koken, en de afwas ja, dat is voor de derde natuurlijk. Alles netjes opgeruimd, tijd voor een koffietje.

Als ik toekom zet ik zelf mijn tentje op, ik zorg zelf voor drinkbaar water, ik kook zelf, ik eet voor mezelf én voor mijn imaginair vriendje, ik doe zelf de afwas, ik berg het eten zelf weg op een veilige plaats en ik kijk zelf hoe de volgende dag eruit ziet.

Zonder koffie of thee. (Van het boek dat ik bij me heb heb ik toch al de intro gelezen..)

Maar ik speel alles wel zelf klaar en ik maak alles zelf waar. Ik heb die tandwielen al helemaal zelf rondgestampt van Vancouver tot Prince George.

Om er steeds weer zin in te hebben heb je toch een béétje een 'straffe kop' nodig denk ik.

En als je dat niet hebt dan krijg je dat wel.

Er zouden meer mensen eens alleen op reis moeten.

En niet voor 3 weken want die zijn zo voorbij.

Liesbeth

Icefields Parkway - Jasper

2009-06-13T05:57:00.005+02:00

Hoi!

Net toen ik op het punt stond uit Lake Louise weg te fietsen parkeerde plots een andere 'backpackerfiets' zich naast mij. Uiteindelijk bleek hij op dezelfde dag als mij uit Vancouver vertrokken, bovendien fietste hij de eerste 4 dagen samen gefietst met een Vlaming, op weg naar jaja.. Alaska!

Maar ik heb wel een redelijke ommetoer gefietst en daar ben ik maar al te blij om. Die nationale parken hier zijn echt adembenemend! Ik heb dan ook telkens ruim de tijd genomen om fotootjes te maken, het icefieldscentrum te bezoeken etc.. Of ik heb gewoon mijn fiets aan de kant gezet, mijn koersbroek omgeruild voor warme kledij en een wandeling gemaakt waarbij je af en toe nog tot je middel in de sneeuw zakte.. Meer heb ik niet nodig om me te amuseren natuurlijk. Het was wel iets minder grappig toen ik ongeveer op gelijke hoogte 2 skiërs naar beneden zag komen.. Manman, toch jammer dat je op je fiets geen ski's kan meenemen!

Deze Icefields Parkway loopt eigenlijk langs een paar mooie gletsjers, allemaal uitlopers van een grote ijsvlakte, Columbia Icefield. Een van die gletsjers komt bijna tot op de weg, en daar kan je ook zo met een busje een toertje doen op het ijs. Maar daar heb ik dan weer voor gepast.

Ook wel grappig: vanaf er zowat een opstopping op de weg is weet je wel dat er een beer gesignaleerd is. En de meeste toeristen willen Canada niet verlaten zonder er een gespot te hebben. Alhoewel ik ze niet persé hoef tegen het lijf te lopen was de laatste wel maf om te zien: een mamabeer met haar twee kleintjes in de boom aan het klauteren.

Hoewel ik niet echt de pannen van het dak fiets twijfel ik er toch serieus over om eens een dag ècht niets te doen. Ik heb daar eigenlijk echt zin in. (nood aan?) Maja, op een dag fietsen van hier staat er ook nog een 2-daagse trektocht te wachten op me. En bovendien moet ik ook ooit een vliegtuig halen ergens in het noorden... Ach ja, als ik eens een dag niets doe ga ik misschien dubbel zo rap fietsen daarna. :-)

groetjes en bedankt iedereen voor de berichtjes!

Liesbeth

Revelstoke - Lake Louise

2009-06-10T05:55:00.005+02:00

Het stukje wat ik nu achter de rug heb was echt supermooi! Helemaal tussen de bergen en de sneeuw en de gletsjers.. Echt gek als je dan bedenkt dat je daar aan het doorpeddelen bent! En dan weet je plots ook weer helemaal waarom je daar bent.

De eerste dag moest ik over Roger's Pass, door Glacier National Park. De campings en wandelwegen waren er allemaal nog gesloten wegens lawinegevaar. Vandaag dan door Yoho National Park, maar om eerlijk te zijn heb ik wel een beetje gezeurd vandaag en dat kan me nu eens echt niets schelen si! Gisteravond had ik een koffie gedronken bij een Nederlands koppel, ze hadden ook wel al wat fietsreizen achter de rug. Vandaag na een 60-tal kilomer steken ze me voorbij met hun camper, net op een echt gevaarlijke bocht naar rechts. Veel te smalle pechstrook en ik moest me wegtrekken of ik zat tussen een vrachtwagen. Dat hadden ze gezien dus hadden die mensen wat verder hun camper aan de kant gezet en mijn fiets en bagage ingeladen. Was dat eens leuk zeg! Stoppen langs de Highway, wandelingetje doen naar een mooie waterval en dan weer verder cruisen... Op het einde heb ik toch nog een beetje zelf gefietst...

Hier maak ik definitief een bocht, niet verder oostwaarts maar noord. Richting Jasper.

groetjes,

Liesbeth

Revelstoke

2009-06-08T07:39:00.008+02:00

Hallo België!

Zit de stemming er nog goed in daar?

Ik zit hier zalig in een superzachte zetel in Revelstoke. Vandaag heb ik maar een halve dag gefietst,en vanavond slaap ik in een zacht bed. Grappig, dat bed hier is goedkoper dan sommige campings. Als je alleen kampeert kan dat echt nog duur uitvallen. Je betaalt namelijk niet per persoon maar per 'spot' en het doet er niet toe als je er nu met 8 of met 2 op staat. Gisteren bijvoorbeeld vroegen ze 31,5 dollar. Ik heb vriendelijk bedankt en ben naar de volgende camping doorgereden. Daar had ik een zwembad en een hot tub voor 12 dollar. Omdat de meneer zo vriendelijk was...

Vorig jaar op mijn fietstocht naar Noorwegen waren 2 zaken redelijk standaard voor me: voor minder dan 100 km haal ik mijn fiets niet uit en we keren nooit terug.

Hier daarentegen draait het een beetje anders uit. Ik heb eigenlijk al een tijdje nogal last van mijn knie. Hoe dichter die 100 komt hoe pijnlijker het wordt. Mijn voet kan ik bvb niet op mijn pedaal zetten als ie boven is, alleen als de pedaal beneden is. En zo van die dingen. Een keer dat mijn benen ronddraaien gaat het eigenlijk wel.. Maar daardoor hou ik de kilometers beperkter dan vorig jaar. En ik heb ook al heel wat gravel achter de kiezen, en stof tussen de tanden. Maar vanaf nu absoluut geen binnenbaantjes meer. Alleen nog maar highway, ook al zoeven dan wat vrachtwagens langs je oren. Eergisteren wilde ik bijvoorbeeld vanaf Enderby een 'Forets Road' naar Revelstoke nemen. Er was een mooie kampplaats na 25 km gravel bergop. Zoals gewoonlijk een praatje met de buren, tot ik een kerel ontmoette die precies heel erg goed wist waarover hij sprak en die me ten stelligste afraadde om die forest road heel alleen verder te gaan. Hij vroeg of ik survival ervaring had en van die dingen. Ik veronderstel dat die mensen die daar wonen het wel best weten, dus zat er precies niet anders op dan helemaal terug te fietsen. 55 km terug naar Enderby en dan heel de toer om een dag later in Revelstoke te geraken. Pffff, heb ik gevloekt zeg!... Alleen nog maar Highway dus vanaf nu. Het was ook wel mijn eigen schuld want mijn kaart trok op niets, anders had ik zelf geweten dat ik eigenlijk al bijna halverwege was aan die camping.

Maar goed, we zien wel hoe het gaat en we zien wel hoe ver ik kom. Vorig jaar heb ik overal doorgetjeesd om die noordkaap te bereiken, ik lig er nu precies allemaal minder wakker van. Canada is supermooi, de mensen zijn supervriendelijk en de beren laten zich voorlopig niet meer zien.

Vanaf hier gaat het bergop, over de Glacier Highway, aan Lake Louise sla ik af richting Jasper. En ik hoor zo stilletjes aan over andere fietsers, wie weet kom ik er wel nog tegen ook!

groetjes en slaapwel,

Liesbeth

Hope - Princeton

2009-06-02T21:37:00.003+02:00

Ondertussen fiets ik nu de derde dag op de Kettle Valley Trail. Deze route is serieus off-road. Het begin was veelbelovend met leuke tunnels en bruggetjes maar algouw wat ik echt op veel te moeilijke wegen met keien waar ik niet kon door fietsen, poorten waarvoor ik heel mijn fiets moest afland om voorbij te kunnen, een stuk weggespoelde weg etc... Ik heb op dat stuk ook meer beren dan mensen tegengekomen. De ene beer was al wat nieuwsgieriger dan de andere maar ze gingen allemaal braaf aan de kant. Ik had wel niet gedacht om er al direct zoveel te zien, 5 de eerste dag waarvan een mama met een kleintje. Gelukkig kon ik die avond mijn tentje opzetten bij een groep mensen met campers want de camping had ik aan geen kanten bereikt.

Het stuk trail dat ik nu volg, van Brookmere langs Princeton is veel beter te doen en ook veel minder door de bossen. Nu gaat de trail echt recht op recht zoals de treinroute, maar toch neem ik af en toe de weg omdat ik die diepe gravel soms echt beu geraak. Je kan niet op je gemak wat rondkijken want dan ga je tegen dek. Met een mountainbike daarentegen of een veel lichter geladen fiets zou het echt leuk zijn. Zeker de trans canada trail die veel dezelfde stukken doet moet met de MTB echt zalig zijn.

Zo, nu spring ik vlug op de fiets zodat ik toch nog iets gedaan heb vandaag...

Tot later,

Liesbeth

Vancouver - Hope

2009-05-31T18:08:00.003+02:00

Hoi!

Uiteindelijk slechts een dagje langer in Vancouver gebleven, 4 dagen in plaats van 3, maar het was dan ook echt gezellig bij de mensen waar ik mocht logeren.

Hoewel Vancouver goed voorzien is van fietspaden en fietsroute's door de stad had ik toch besloten om met de bus buiten de stad te rijden en pas vanaf daar te fietsen. De bussen zijn immers ook goed voorzien op fietsenrekken, gelijk waar en wanneer mag je gewoon zelf je fiets vooraan op het rek zetten.

Ik heb Highway 7 gevolgd, langs de Fraser. Nu niet de meest boeiende weg maar ideaal om te beginnen. Niet te veel bergop en bergaf, redelijk rechtdoor en de wind vanachter! Omdat het zo ongelofelijk warm is over de middag heb ik 's avonds nog een eindje doorgereden en kon ik mijn tentje in Hope opzetten.

Vanaf hier volg ik de Kettle railway valley. Een oude spoorlijn omgetoverd tot fietsroute. Ik ben al benieuwd..

groetjes,
Liesbeth

Vancouver

2009-05-29T06:35:00.007+02:00

Good morning everyone!

Maandag 25 mei ben ik naar Vancouver vertrokken, via Londen Heathrow. Het was voor mij de eerste lange-afstand vlucht en vooral het uitzicht over Groenland vond ik super indrukwekkend.

Hier in Vancouver blijf ik een paar dagen logeren bij een meisje van Blankenberge die hier een jaar woont. Ideaal om zo toe te komen en de stad te ontdekken. Het plan was om hier 3 dagen te blijven maar ondertussen hebben mensen me al uitgenodigd op een feestje met nogal wat Europeanen die hier terecht gekomen zijn. Dat was de meneer van de mountain equipment winkel die me dat vertelde. Een mega grote winkel met veel te veel leuke dingen en vooral heel wat goedkoper dan bij ons. Ik denk dat ik morgen nog eens langs ga om telemarkschoenen te bestellen voor volgende winter ofzo… (of om weer een praatje te doen met de mensen die er werken..)

Ondertussen heb ik de nodige fietsroute-informatie verzameld zodat ik nog een beetje echt tourist kan uithangen hier. Stanley park, het antropologisch en archeologisch museum, Grandville park, Chinatown en Gastown.. En ook grote trucks en gele schoolbussen zoals in de films, zéér verwarrende huisnummers, overal groene straten en mooie parken, ongelofelijk vriendelijke Canadezen, heel veel Aziaten, en overal werken om alles piekfijn in orde te krijgen voor de olympische spelen. Nog een dikke 250 dagen. ‘t Zal wel de moeite zijn!

Tot op de fiets (als ik hier tenminste niet te lang blijf plakken..)

Liesbeth

winterseizoen 2008 - '09

2009-05-14T11:22:00.012+02:00

Haute-Nendaz, Zwitserland

Tourski, Arolla

zomer 2008: België - Noordkaap 3

2009-05-13T17:52:00.013+02:00

TROMSØ - BELGIE

Terve!

Na de rustdag in Tromsø fietsten we met zijn drieën verder richting noorden. Stefan en Dennis waren mijn twee partners in crime, twee Duitse jongens van 26. Bijzonder opvallend was dat je vanaf Tromsø echt iedereen kende die op weg was met de fiets. Zo was er nog Sonja, een Zwitserse die ook van thuis vertrokken was en nog een hele toer zou terugdoen ook. Zij was trouwens de enige andere vrouw op haar eentje die ik ontmoet heb. Dan was er nog een Nederlander met zijn klompen, volledig volgeladen en nog een aanhangwagentje ook. Van die kerel was er echt wel een hoek af, hij had ook zijn skibotten mee en kon evengoed overwinteren. Op een bepaald moment namen we toevallig allemaal samen pauze, op een zondagnamiddag bij een kerkje was het precies een groot fietserstreffen.

Met de twee Duitse gasten kampeerde ik telkens ergens langs een fjord, wassen was in het water springen en het water om te koken was natuurlijk gezout. Stefan kon helaas niet mee tot de noordkaap, hij moest thuis even zijn thesis verdedigen. Dan met Dennis verder, we hadden precies hetzelfde tempo dus dat was wel ok. Met het weer hadden we echt geluk! Er zaten bepaalde stukken in, als daar een harde wind waait of regent in je gezicht, dan kan je wel serieus afzien. Bijvoorbeeld op een hoogvlakte voorbij Alta, de laatste grotere stad. Maar voor ons was het dus zaaaalig weer, echt genieten. Er restte nog een groot obstakel: de beruchte noordkaaptunnel.

Die tunnel is 7 km lang en gaat 200m onder de zee door. Op het einde is het echt wel nog een steile klim. Fluovestje aan, helm op, lichten aan en daar gingen we. Ik wilde er precies zo rap mogelijk vanaf zijn maar dat was een bijzonder slecht idee. De combinatie van slechte lucht (uitlaatgassen) en inspanning bij klimmen zorgde ervoor dat ik me tegen het einde echt wel slecht voelde. Ik was zo content dat ik er door was, hoewel het verkeer in de tunnel op zich meeviel. In Honningsvåg nog een lange pauze gehouden voor we aan de laatste en naar het schijnt de zwaarste 30 km naar de kaap begonnen. Het was al avond, we zouden er mooi op tijd zijn om de middernachtzon te zien van daar.

Ik vond die laatste 30 belange niet zo zwaar als ik gehoord had, maar weerom hadden wij wel ideaal weer, geen wind of regen. Je ziet inderdaad al van ver waar je naartoe moet en het gaat heel de tijd bergop en bergaf, tot de laatste meters. Heel de weg autobussen vol toeristen die je voorbijsteken en op het einde een lange rij auto's die je kan voorbij rijden omdat fietsers gratis binnen mogen. 't Was natuurlijk bijzonder om daar toe te komen maar voor de rest was het vooral: toeristeeeen!!! Je had amper de mogelijkheid om alleen een fotootje te nemen bij die bol. Er was natuurlijk heel wat hilariteit toen wij onze fiets de trappen op sleurden tot bij de bol. Voor verschillende mensen moesten we poseren etc.. Wat wel zeer bijzonder was is de regenboog die die avond vlakbij te voorschijn kwam. Het was echt prachtig die avond.

Ik had de volgende dag ook nog graag de wandeling gemaakt naar de echte noordkaap die op 71°16' ligt ipv 71°10'. Maar het weer sloeg om en ik was redelijk moe, bovendien had ik geen goesting om weer zo af te zien als vorige keer dus heb ik maar een rustnamiddag gehouden. Ondertussen had ik al beslist dat ik niet direct op de bus zou stappen vanaf daar maar nog wat verder zuid zou fietsen. Ik vond het nog steeds zo leuk en kon het niet voorstellen dat het al gedaan zou zijn met fietsen. Dus moest ik weer door de tunnel, maar deze keer heb ik zeer traag gefietst wat veel beter meeviel. Nadien werd ik maar weer beloond met zeehondjes en een walvis vlakbij de kust zwom. Je kon hem zelfs horen ademen! Ook rendieren zie je daar gewoon overal.

Ik was vrij vlug bij de grens met Finland, vanaf daar eindelijk weer met euro's betalen, en bepaalde dingen weer aan iets normalere prijzen. Het eerste wat ik kocht was een stevig stuk vlees, het eerste behalve een paar grillworstjes en hamburgers. In Inari hoorde ik dat een Belgisch fietskoppel op de camping was dus ging ik daar ook maar eens langs. In plaats van bij de Belgen kwam ik direct bij een paar zeer gastvrije Finnen terecht. Ik kon direct aanschuiven aan tafel en werd bovendien uitgenodigd om volgende dag op het meer mee te gaan vissen. Dat kon ik natuurlijk niet weigeren! Met 4 volwassenen en 2 kinderen de boot in, eerst zo'n 40 min full speed gevaren en dan aangelegd bij een eilandje. Daar maakte een van de Finnen boven een gasvuur ons middagmaal klaar: rendier dat hij zelf geslacht en gerookt had. Mmmmm overheerlijk smaakte dat! Daarna terug het water op om rond te dobberen en te vissen. Ik vond het nogal een ingewikkeld werk voor de 2 vissen die bovengehaald werden. Maar goe, ‘s avonds kon ik ook zien hoe die vissen gefileerd en gezouten werden, en 's anderendaags natuurlijk geproefd ervan. Eerlijk toegegeven: niet slecht...Ik moet wel zeggen, die avonden met de Finnen en ook met jonge Engelse reisleiders waren niet echt bevorderlijk voor de nachtrust...

Daarna stonden de laatste 350 km naar Rovaniemi op het programma. Om een of andere reden wilde ik die zo snel mogelijk afleggen, het landschap in Finland is toch te saai om er op het gemak door te gaan. De enige afwisseling die je daar hebt zijn de rendieren die af en toe goeiedag zeggen bij het oversteken. Vanaf je stilstaat zijn het dan weer de muggen die je met duizenden tegelijk iets minder vriendelijk komen begroeten. Ik werd er op een bepaald moment echt gek van, Finland was trouwens stukken erger dan Noorwegen, en er is slechts 1 remedie: blijven fietsen! Dat zorgde ervoor dat ik op 2 dagen naar Rovaniemi heb gefietst. En ik wilde toch graag eens 200 km op een dag fietsen, even testen wat dat doet met een mens. Ik heb 4 keer 50 km gefietst, met daartussen telkens een pauze. Ik heb zowat alle liedjes die ik kende afgezongen om mezelf bezig te houden.. Gelukkig regende het ook regelmatig want dan heb je al helemaal geen zin om te stoppen. Mijn vorig record was 160 km, tot 180 ging het zeer goed, daarna begon het toch wa raar te worden. Mijn benen deden het super, ook niets van last de dag erna maar ik moest opletten dat ik geconcentreerd bleef op de weg. Na exact 207 km arriveerde ik bij de camping van Rovaniemi. Ik smeet me in het gras en werd meteen begroet met: "Hai Liesbeth! do you want a beer??" Een Amerikaan en 2 Italianen die ik onderweg gekruist had en met de bus teruggekomen waren..

Ik heb mijn reuzeafstand nogal gemerkt de volgende dag, ik heb die dag enkel het museum Articum bezocht. Om jullie ook een weetje mee te geven: Arctica is genoemd naar het griekse woord voor "grote beer" omdat die sterren er het hele jaar te zien zijn. Rovaniemi vond ik verder niet zo de moeite, maar ik kon er natuurlijk niet weggaan zonder te kerstman te hebben gezien. De souvenirsshops bij de poolcirkel waren echt niet te doen, wat ze allemaal uitvinden met rendiergewei! Even een kort praatje gedaan met de kerstman, wat een job zeg om daar hele dagen in zo'n kostuum onzin te zitten uitkramen tegen alle toeristen. Natuurlijk heb ik toch 1 verplicht nummer opgevoerd: een kaartje verzonden dat met kerstdag zou moeten toekomen.

Na dit gedoe kon ik uit Rovaniemi vertrekken en dat betekende dat ik mijn fiets moest op de trein laden. Zeer bizar was dat, het voelde echt wel als het einde van mijn fietsavontuur, het was wel een beetje met spijt in het hart. Aan de ene kant had ik helemaal geen zin om nog door Finland te fietsen maar het fietsen zelf en mensen ontmoeten was ik helemaal nog niet beu, integendeel.

Maar goed, op naar Tampere, wat ook wel speciaal zou zijn voor me. 4 jaar geleden was ik er op erasmus, tijdens de wintermaanden. Ondertussen heb ik de stad weer helemaal terug gezien, het was precies nog maar 4 maand geleden ipv 4jaar. Het waren hier 3 absolute chill-dagen, ik kon bij iemand logeren die ik nog kende en heb ook nog andere mensen van vroeger teruggezien. Gisteren ben ik naar de sauna geweest die we vroeger minstens iedere week bezochten. Alhoewel het hier sowieso al sauna-achtige temperaturen zijn: 35 graden in de zon toen ik hier toekwam... pfff te warm voor mij, tijd om naar het zuiden te gaan want naar ik hoor is het slechter weer in België..

Veel groeten aan allen en CU soon,

Liesbeth

De ondertussen vaste rubriek kilometerstand en andere weetjes:

Totale afstand: 4865 km, langste etappe 207 km, snelste gemiddelde; 23,5, traagste gemiddelde: ergens rond 15 denk ik.
De eerste sirenes hoor ik pas in Finland, in Noorwegen echt niets gehoord
In Noorwegen kunnen nog dingen verkocht worden op straat met een briefje bij: zoveel kroon in dit potje achterlaten voor de aardbeien, bloemen etc.. Ook fietsen enzo worden zelden gesloten bij de winkels, dat heb ik alleen gezien in de echt grotere steden zoals Tromsø en Trondheim. Bijzonder land is dat. In alle supermarkten zijn ook zeer nette openbare toiletten en tafeltjes om iets te eten ofzo, of je kan jezelf bedienen met koffie en thee voor een paar kroon.
een 16-tal Belgische auto's over de hele reis.

zomer 2008: België - Noordkaap 2

2009-05-12T12:01:00.015+02:00

TRONDHEIM - TROMSØ

Een bijzonder goeie middag samen.

Vanaf Trondheim ging het definitief noordwaarts en daarmee heb ik ook (voorlopig) de regen achter mij gelaten. Slechts 1 dagje regen sinds Trondheim!! Tot en met Bodø heb ik een zeer toeristische route, rv17 gevolgd, met veel fietsers onderweg. Veel toeristen vertrekken vanuit Trondheim om die rv17 samen met de Lofoten af te reizen. Of er wordt aan 'islandhopping' gedaan met kano's, naar de ontelbare eilandjes langs die kustlijn. Op dat stuk moet je ook heel veel de ferry nemen, wat voor mij vooral betekende: ofwel sprinten om een ferry te halen ofwel een paar uur wachten op de volgende. Maar op die ferry's ontmoet je ook mensen en andere fietsers, en zo fietsten we ook eens een dagje internationaal met een nederlands koppel en een duitse jongen. Wat ging dat vlotjes, met 4 ne keer molentje kunnen draaien tegen de wind.. Of op een andere boot waren er twee mensen die ik precies nog al eerder gezien had en die blijkbaar al de 3de dag op rij op dezelfde ferry zaten als ik, alleen waren zij met de auto. Ze verstonden er zich niet aan... Op dat stuk heb ik ook tot nu toe de langste afstand afgelegd op een dag en die is 160 km. Tja, 't is niet dat je hier moet stoppen voor het donker…

Vanuit Bodø heb ik de ferry genomen naar de Lofoten, en daar heb ik het echt veel rustiger gedaan. Die Lofoten zijn ook echt wel toeristisch maar het is er dan ook wel prachtig. In het zuidelijkste deel had ik wel wat het gevoel van een groot openluchtmuseum en ik had verwacht dat het een meer verlaten eilandengroep zou zijn. Dat is het dus helemaal niet maar er zijn zeer gezellige plaatsjes. Het meest zuidelijke dorpje daar heet simpelweg Å, en daar hebben we met een heel deel jongere mensen die samen uit de ferry kwamen ons tentje op een ideale plaats opgesteld.

Ik heb daar ook mijn fiets ingeruild voor een rugzak die ik mocht lenen. Fiets in tentje geplooid, matje en slaapzak in rugzak en weg ermee. Het was echt prachtig weer en het was zeer aangenaam om eens mijn benen op een andere manier te gebruiken. 's Avonds laat wilde ik toch nog de tocht terug wandelen, maar eenmaal begonnen voelde ik eigenlijk hoe moe ik wel was. Dat daglicht bedriegt je gewoon echt. Heel erg op het gemak ben ik op de berg geraakt, daarna moest ik echter nog de steile afdaling naar beneden doen. Halverwege kon ik echt niet meer, ik wist niet dat benen zo leeg konden zijn. Ik kon echt niet meer normaal lopen, had ik gekund ik had naar beneden verder gekropen of mijn matje ter plekke uitgerold. Maar dat ging niet dus moest ik wel verder. Blijkbaar beschikt een mens toch nog over verborgen reserves want toen ik door een van die rotmeeuwen hier aangevallen werd kon ik het toch nog op een lopen zetten. Op het eerste deftig stukje plat mijn slaapzak uitgehaald maar dan, 's anderendaags...en de dagen erna... aiaiaiaiai!!! Wat had ik ook verwacht, het enige wat ik in een maand gewandeld had was van mijn fiets in de winkel of van mijn tent naar de wc. Ik was maar al te blij toen mijn fiets en ik weer samen waren.

Verder op de Lofoten vooral rustig gefietst, genoten van de zon, de stadjes bezocht of gekampeerd met andere mensen. Zo worden onder fietsers wel nuttige tips uitgewisseld. In het tankstation Statoil bvb kan je voor 50 kroon een beker kopen en daarmee in alle Statoils in heel Noorwegen gratis warme choco, thee en koffie drinken. Die meneer die me dat zei was een 65-jarige fietser die ongeveer van Statoil tot Statoil kampeerde. Zijn rechterarm werkte niet meer goed dus hij had zijn fiets omgebouwd om alles met links te doen. En ik heb daar ook eindelijk vissen gekregen van een visser die er wel wat kon missen. Ik dacht al dat ik weg ging moeten uit Noorwegen zonder de vis geproefd te hebben. Een van de twee vissen spartelde zelfs nog toen ie in mijn fietstas verdween. Ik had nog nooit in mijn leven gezien hoe je vist kuist maar ik heb gewoon die buik opengesneden en alles wat er niet lekker uitzag eruit gehaald. Die avond dus vis op zijn noors zijnde: koken in het zoute water uit de fjord. En of dat goed smaakte! Ik heb er 2 dagen van gegeten.

Na die verschillende eilandengroepen en ferry's ben ik nu in Tromsø beland. Dit is de meest noordelijke universiteitsstad, gelegen op een eilandje met allemaal bruggen naar het vasteland. Er is hier maar een camping waar je wel wat fietsers treft, voor allemaal een dagje rust in deze stad. Een van die fietsers is bijvoorbeeld die Duitse jongen waar ik al eerder had mee samengefietst en die blijkbaar heel de tijd een dag na mij was. Onderweg had ie zelfs al over me gehoord...de fietstamtam werkt hier bijzonder goed.

Vanaf hier is het nog een 600 km tot de noordkaap, die nu dus echt wel dichter komt. Maar het zouden wel de 600 zwaarste zijn, met zeer desolaat onafwisselend landschap, steile hellingen en een stuk kouder dan voordien. Tegen de koude zijn we gewapend, hopelijk blijft de regen weg.

Veel groeten, date mij gerust op over alle Belgische belevenissen zoals hoe snel de baby's groeien, hoe leuk de feestjes zijn, en over de Tour de France natuurlijk...

Liesbeth

Ach ja, ik vergeet bijna de kilometerstand en weetjes rubriek:

Dag 39 vandaag, 3588 km op de teller.
in al die tijd slechts 13 belgische auto's
20 ferry's
22 avonden in gezelschap, 16 alleen
27 dagen zonder regen, 11 met regen
al zeeeer lang geen nacht meer, zeer verwarrend!

zomer 2008: België - Noordkaap 1

2009-05-07T14:33:00.010+02:00

BELGIE - DENEMARKEN

Hoi iedereen!

Ik ben weer onderweg met de fiets, was eerst van plan om door Duitsland en Polen te fietsen, en zo door de Baltische Staten. Maar onderweg vond ik Duitsland te saai en besloot om een stuk met de trein te reizen en direct naar het noorden te fietsen. Dus Neerpelt - Hannover heb ik gefietst en dan verder Hamburg – Deense grens. Nu begint de tocht door Denemarken, ik volg daarvoor de Ochsenweg. Deze fietsroute is gebaseerd op een weg die al sinds de Middeleeuwen gebruikt wordt om het vee van Denemarken naar het zuiden te drijven. Het is blijkbaar geen zo´n gekende route want ik ben er nog geen enkele fietser op tegengekomen... dan verander ik speciaal van gedacht om meer volk tegen te komen..

´k Heb wel al grappige mensen ontmoet. De eerste avond kon ik aanschuiven bij een Hollands bejaard paar waarvan de madam honderduit vertelde. Toen een zwaar onweer uitbrak was de madam zelf zo bang dat ik wel moest in de caravan slapen, uiteindelijk was dat geen slechte optie want er stond al 10 cm water onder mijn tent. Nog een tseentjenbewoarje voor het slapen, en uiteraard ‘s anderendaags eerst een gebed voor het ontbijt.
Eergisteravond was ik met 2 Duitse kindjes aan het spelen die me uiteindelijk heel hun boerderij lieten zien. Om een of andere bizarre reden waren ze zo weg van me dat ik de volgende dag niet verder mocht fietsen, of ze gingen meefietsen met me. Die kleinste moest ik dan wel eerst nog op 2 wielen leren rijden.. Toen ze eigenlijk al lang moesten slapen (en ik bij de ouders nog ene zat te drinken) kwam dat meiske plots afgetrippeld met een hele tekening van de boerderij, om mee te nemen op mijn fiets. Mooi was dat, en die avond heeft ze trouwens ook mijn haar helemaal doorkamd, waarvoor dank.

Over een dag of drie vier neem ik de boot naar Noorwegen om daar mijn tocht verder te zetten. Gisteravond was een oudere man zo zot van wat ik deed dat hij mij gewoon 50 euro gaf, voor als ik in Noorwegen eens er helemaal doorzat, om dan goed te gaan eten. Machtig e!
Als mensen nog zouden willen meefietsen, iedereen die het ziet zitten om 100 km per dag af te leggen is welkom. Tot nu toe zit ik meestal tegen de 130, maar in ruil voor bekend gezelschap wil ik daar eventueel wel een paar kilometers af doen.. Vooral verzorgers en mecaniciens mogen zich aanmelden...

Doe ze daar allemaal de groeten en tot in den draai,
Liesbeth

DENEMARKEN - TRONDHEIM

Denemarken heb ik eigenlijk behoorlijk vlotjes doorfietst, van Flensburg recht naar het noorden, in vier dagen was ik erdoor. Ik vond Denemarken eerder een beetje ontgoochelend, wat me nogal tegenstak waren de oneindige grindwegen, niet zo'n klein beetje grind maar zo diep dat je er helemaal in wegzakt met je fiets.
In Hirsthals heb ik dan de boot genomen naar Larvik, Noorwegen. Van daaruit heb ik zowat het land doorkruist, eerst de Telemark kanalen gevolgd, en daarna zware beklimmingen richting Bergen en de grote fjorden zoals Hardangerfjord en Sognefjord. Vanaf Noorwegen was het helemaal niet meer saai fietsen, achter elke bocht kijk je gewoon je ogen uit omdat het zo mooi is hier, niet te doen. Heel de tijd bergen, meren en watervallen. De beklimmingen vond ik telkens het mooiste, soms zat ik helemaal in de sneeuw, langs beide zijden van de weg 3 meter sneeuw naast me, en af en toe mijn fiets door de sneeuw slepen. Best wel grappig eigenlijk. Of met mijn fiets langs de ankerliften waar schapen staan aan te schuiven enz..

Noorwegen heeft ook wel nadelen: het is duur, het is niet echt voorzien op fietsers en het regent regent en regent.
Duur jah, da wisten we al op voorhand.. Er zijn hier enkel grotere wegen die tussen de bergen door lopen, alle kleinere baantjes lopen dood en de grote wegen hebben zelden fietspaden. De camions zoeven je dus langs de oren maar gelukkig is het verkeer hier nu ook weer niet echt druk. En ze rijden allemaal wel heel voorzichtig ze voorbij je moeten. En dan de regen, dat is nu echt niet meer leuk. Ik ben nu in Trondheim, ik zou evengoed nu naar huis kunnen keren want als je zo door weer in wind aan het fietsen bent vraag je je toch wel af voor wie of voor wat je dat aan het doen bent. Zo schitterend als het de eerste dagen was, zo slecht is het nu. Maar stel je voor dat ik dan moet zeggen: ik ben teruggekomen omdat het regende... dat zou te belachelijk zijn! Bovendien is er nog een andere goede reden om verder te fietsen: voor alle mensen die ik hier onderweg al tegengekomen heb en die me zo veel geven, niet normaal. Soms een warm bed, soms een douche, soms een gezellige avond voetbal kijken, een avondje Zweedse jamsessie, of een bende gasten op hun jaarlijkse fietstocht die net de laatste avond vierden en wel een plaatsje over hadden in hun hutje. Aan gezelschap zeker geen gebrek hier, hoewel ik nog maar zeer weinig fietsers ben tegengekomen. Het zit hier dan wel weer supervol met Hollanders en Duitsers met de camper.

Voila, dat is het zowat, de laatste tocht ging van Ållesund naar Trondheim, en na deze zeer wel verdiende rustdag begin ik definitief aan de staart van Noorwegen, op naar het noorden. Volgende rustdag zal wellicht in Bodo zijn, om dan naar de Lofoten over te zetten. Als alles goed gaat tenminste. We zien wel.

Nog een laatste weetjes en ditje en datjes rubriek:

· Ik ben nu aan dag nr 24, en dag 12 in Noorwegen

· Ik heb in totaal 2296km afgelegd, met daarvan 3 rustdagen, 1 op de trein, 1 op de boot en 1 vandaag in Trondheim

· 8 euro is ongeveer 1 kroon, de goedkoopste camping die ik al tegengemen heb was 60 kroon, de duurste 140, 100 is normale prijs. Ik maak wel steeds minder gebruik van de campings, er zijn van de camperverzamelplaatsen waar ik mijn tentje wel opzet of ik vraag dat aan de mensen zelf ofzo..

· 15 dagen zonder regen, 9 met regen waarvan 8 in Noorwegen

· 9 avonden op mijn eentje heb doorgebracht, al de rest in gezelschap.

· de grootste ramp tot nu toe is dat mijn mp3 speler kapot is van de regen.

Tot later,
Liesbeth

sept 2007: Franse Alpen - Provence

2009-05-04T12:42:00.006+02:00

· Dag 1: Blankenberge – Grenoble

· Dag 2: Grenoble - Col de Luitel – Allemont

· Dag 3: Les 2 Alpes – Alpe d’Huez

· Dag 4: Allemont – Col de la Croix de Fer – Col du Mollard – St.-Jean de Maurienne

· Dag 5: St.-Jean de M. – Col du Télégraphe – Col du Galibier – Monetier les Bains

· Dag 6: Monetier les Bains - Briancon

Goeiemiddag samen.

Een verslagje met de avonturen van Liesbeth.

Vorige week woensdag ben ik eindelijk vertrokken met de trein naar Grenoble, om mijn spiksplinternieuwe fiets te testen. Heb nu 4 dagen fietsen achter de rug, over de bergen, dus het is wel tijd voor een dagje rust. In de Tour de France krijgen ze ook een rustdag na de bergetappes, niet?

Eerste dag gewoon opgewarmd, via een kleine col. Had daar wel geprobeerd een hoekje af te steken, maar dat paadje was zelfs met mountainbike amper te doen. Terugkeren was geen optie dus ik heb drie km lang mijn fiets met bagage omhoog gesleurd.

Daarna richting in Allemont, mijn tentje voor 2 nachten op de camping geïnstalleerd, om Les 2 Alpes en Alpe d’Huez zonder bagage te kunnen doen. Les 2 Alpes valt echt wel mee, 10 bochten, er staat telkens een bordje om af te tellen. Boven lag er al sneeuw op de bergen, dus om af te dalen was het telkens droge kleren aandoen, goed inpakken, muts en handschoenen aan, en zo naar beneden.

Daarna Alpe d'Huez gedaan. Echt grappig, er staat heel veel op de weg geschilderd natuurlijk, maar het meeste in het Nederlands. En weer in elke bocht een bordje met hoe hoog je al zit, en telkens een jaartal met een winnaar dat jaar. Die twee beklimmingen waren wel echt leuk en mooi maar het zou alleen nog maar beter worden..

‘s Anderendaags dus richting Col de la Croix de Fer, met bagage alles erop en eraan, en die vond ik echt prachtig. 't Was een veel langere beklimming maar ik heb het gewoon op het gemak aangepakt en het is echt goed gegaan. De dag erna eerst Col du Télégraphe en daarna Col du Galibier, die zijn ook wel heel mooi. En heel lang. Vanaf het begin tot op de col is het 35 km. De col zelf was eigenlijk officieel gesloten, maar ik moest natuurlijk toch eens gaan kijken... Er was wel sneeuw maar op de weg was alles al gesmolten.

Nu ben ik in Briancon, vanavond ga ik zwemmen, gelukkig is het nu weer mooi weer en warm, de eerste dagen was het echt wel slecht. Maar eigenlijk vond ik dat niet erg voor die beklimmingen.

· Dag 7: Briancon – Col de l’Izoard – la Chalp

· Dag 8: la Chalp – Col de Vars – Barcelonette

· Dag 9: Barcelonette – Col d’Allos – Castelanne

· Dag 10: Castelanne

· Dag 11: Castelanne – route des Crètes – Moustier

· Dag 12: Moustier – lac St. Croix – Riez – Esparron

· Dag 13: Esparron – Manosque – St.Christol

Vol goeie moed Col de l'Izoard op, maar na tijdje merkte ik een hapering in de versnellingen, ik ben direct gestopt, alles gecheckt, een schakeltje van mijn ketting was bijna los. Terug naar Briancon, gelukkig was dat snel vermaakt en 4u later weer col op.

Na een volgende rustdag in Castelanne 3 dagen langs de Verdon gefietst. De Gorge du Verdon is wel zeer mooi, (heel veel terug gezien van jinkamp!) maar voor mij kan het toch allemaal niet tippen aan de bergen met besneeuwde toppen, heb het gevoel dat ik het beste absoluut in het begin gehad heb.

Wat alleen op reis gaan betreft, op mijn fiets heb ik absoluut niemand nodig, ik denk daar zelf niet over... En dan ‘s avonds heb ik eigenlijk al heel wat sjieke mensen tegengekomen, een groepje Fransen waarmee ik ‘s avonds heb gegeten, 2 Hollandse dames met de moto waarmee ik op café geweest ben, de mensen onderweg die komen een klapke doen, best grappig... Een keer passeerde ik ‘s middags langs een terras en iedereen begon te applaudisseren voor me.

· Dag 14: St.Christol – Gorge de la Nesque – Bédoin

· Dag 15: Bédoin – Mont Ventoux – Malaucène – Mont Ventoux – Malaucène – Bédoin.

· Dag 16: Bédoin – Carpentras – Orange – Avignon

· Dag 17: Avignon - Blankenberge

Na de vorige middagpauze in Manosque ben ik recht naar de Ventoux gereden, zover ik kon ‘s avonds blijven rijden en gestrand op de camping municipale in St Christol. Daar aangeschoven bij 4 Fransen die hun camembert al in de bbq hadden liggen..mmmmmm, overheerlijk!!

Volgende dag via de Gorge de La Nesque, (zeer mooie aanrader trouwens) naar Bédoin gereden, en daar nog een halve dag uitgerust voor de laatste grote test. Bédoin is bekend om de moeilijkste kant te zijn om de Mont Ventoux op te rijden, zou dat gauw zelf gaan uittesten.

De weergoden waren mij zéér gunstig gezind tijdens de Bédoin-beklimming, een momentje motregen bij de start, geen verschroeiende zon en eenmaal boven de boomgrens (vanaf Chalet Reynard zoals ze zeggen..) zelfs amper de befaamde wind gevoeld. De dagen ervoor was ik na de middag telkens gestopt met fietsen en een pauze genomen, omdat het gewoon véél te warm was, echt niets voor mij!
Na ongeveer 2u30min de top bereikt daarna afgedaald naar Malaucène, waar ik om 13 u al op de markt kon rondkuieren. Dat was veel te vroeg naar mijn goesting, bovendien was ik niet gekomen om slechts één kant van die berg te proberen. Dus opnieuw via Malaucène naar boven, die kant is inderdaad wel gemakkelijker. Er zitten af en toe platte stukken in, terwijl het via Bédoin echt wel constant klimmen is. Met mijn koersfiets had ik er graag nog de derde 'makkelijke' kant bij gedaan maar goed, heb dat maar gelaten voor wat het was.

Die Ventoux is wel bijzonder gelegen in de Provence, wat hem wel speciaal maakt vind ik, maar tijdens de alpencols heb ik toch al fietsend veel meer genoten van de omgeving.
Nu kan ik besluiten dat ik de Col de la Croix de Fer absoluut de mooiste vond, en de Col du Galibier de zwaarste. Over de Galibier staat in mijn fietsgidsje trouwens:
De Galibier is in wielerkringen zonder veel discussie de meest legendarische Franse Alpencol. ... Je houdt het niet voor mogelijk maar af en toe rijden hier ook met zware pakken beladen trekfietsers!
;-)

Mijn fiets en mezelf zijn getest en goedgekeurd. Tot een volgende!

Liesbeth