Santiago - België

Hallo,

Aangekomen in België, tijd om een laatste berichtje te posten.
Na mijn welverdiende rustdag in Vicuña, Chili, fietste ik nog een 2-tal dagen verder tot Ovalle. Ook daar hield zich nog een onverwacht zware helling schuil, waarbij vooral de hitte mij bijna de das om deed.
2 Franstalige Belgen rondreizend in een busje brachten redding: een nieuwe watervoorraad!

In Ovalle zat mijn fietsavontuur er definitief op. Ik wilde immers nog eventjes langs Mendoza om er van de wijn en bergen te proeven. Mijn fiets liet ik dus achter in een hostal in Santiago, om opnieuw de Andes te doorkruisen, deze keer per bus.


Na Santiago kon Mendoza mij echter ook helemaal niet meer bekoren. Ik kon gewoon de stad niet meer verdragen, na dagenlang te kamperen tussen wijnranken in piepkleine dorpjes. Toen 70 Amerikaanse scholieren in dezelfde hostal toekwamen had ik het gehad: rugzak aan en de bergen in.



Echte bergtoppen heb ik niet meer gedaan, maar het uitzicht was er niet minder om.. Bovendien kwam ik terecht in een oergezellige (rustige!) berghut waar ik tot onze grote verbazing een bekende uit Ecuador tegen het lijf liep, ondertussen ruim 3 maand geleden!



Het leek alsof Ecuador ondertussen een andere reis was.


Vanaf het beginpunt in Quito tot de eindbestemming Santiago liggen in zo'n korte tijd zoveel ervaringen, zoveel indrukken, zoveel mensen en ontmoetingen!

Mijn eerste gedachte bij de landing in de Ecuadoriaanse hoofdstad: 'Hessens, waar ben je nu weer terechtgekomen??'
Maar gaandeweg en vooral al fietsend groeide het vertrouwen, en werd ik weer helemaal Liesbeth in wonderland, van de ene ontdekking in de andere verbazing of verwondering.

Mensen vragen me nu ook weer of deze reis mooier was dan de andere, maar ik kan daar helemaal geen antwoord op geven.
Deze reis was niet mooier of leuker, maar gewoon weer hélemaal anders. Wel heb ik deze keer (weeral!) veel minder kilometers gefietst, daarentegen waren de wegen veel erbarmelijker en de omstandigheden zwaarder.

Het fietsten maakte voor een stuk plaats voor andere dingen.

Ik heb leren kajakken op een wildwaterrivier,
ik heb een uitbarstende vulkaan gezien en vulkanen beklommen,
ik heb door de jungle gefietst, door bergen en woestijn.
Ik heb in de regen, in verschroeiende hitte en in de sneeuw gefietst.
Eeuwenoude ruïnes gezien, wereldberoemde en onbekende,
heb kennis gemaakt met plaatselijk openbaar vervoer of meegereden met auto's die elk moment dreigen uit elkaar te vallen. Opeengepakt als sardienen in een blikje.
Zoutvlaktes doorkruist per jeep of per fiets,
als cowboys te paard
of te voet door het zand, de fiets verder duwend.
Kip met rijst gegeten en Argentijnse lomo,
jugos, empanadas, humitas enz...

En bovenal heb ik weer prachtige mensen ontmoet, ontmoetingen die blijven hangen, soms gewoon een avond op restaurant of soms enkele dagen samen onderweg.
Mensen die me willen helpen, mensen die me vanalles willen geven of mensen waarmee ik iets kan delen, een glas wijn of een verhaal.

Van Otavalo tot Cafayate,
van fietsliefhebbers tot gendarmeria.



Zo, het zit er weer op.

Enkele foto's van ergens onderweg kan ik jullie nog laten zien.



(1ste 5 foto's: Hanna MI Jakobson)

Jullie zijn allemaal ongelofelijk bedankt voor alle steun en aanmoediging!

Vleugels op al jullie wegen,
tot een volgende vlucht!

Liesbeth





:

Paso de Agua Negra

Hoi!



Ik ben dan toch nog in Chili geraakt, en wel via de Paso de Agua Negra, een bergpas van 4780m hoog!

Ik kan jullie wel weer wijsmaken wat ik wil want wegens zand in mijn camera zijn er weer geen foto's!
Omdat het een grenspost is heb ik daarentegen wel de stempels in mijn paspoort als bewijs..

In de douane werd ik dan ook weer overstelpt met de typische vragen:
'Waarom reis je alleen?
Waarom met de fiets?
Ben je niet bang om alleen de pas over te fietsen?'

Als de politie dat vraagt ben ik eerder op mijn hoede dus vroeg ik: 'waarom? is er iets gevaarlijks dan?

Dan krijg ik al een bedenkelijke of verbaasde blik met als antwoord: 'neenee, er is niets gevaarlijk, maar euuu, het is heel erg koud daarboven!!'

'Hoe koud is het dan?'

'Toch wel 1 graad onder nul 's nachts!!'

'Hmm, nee, ik ben niet bang om daar alleen te fietsen.'


Ik stond daar zowat aan het smelten van de hitte dus het kon maar beter wat frisser zijn daarboven!
Bovendien hield de gendarmeria daar heel goed in de gaten wie er wanneer passeerde en 's nachts kon er sowieso niemand meer door.


Bij die gendarmeria mocht eerst nog een nachtje doorbrengen. In plaats van mijn tentje in hun tuin te zetten kreeg ik binnen een matras aangeboden, een warme douche en als avondmaal forel die ze net uit de beek hadden gevangen. Tjah, zo druk is die pas daar nu ook weer niet...

Gezellig was het daar, die mannen stelden voor nog een paar dagen te blijven maar 's anderendaags was het zo'n prachtige dag, ik moest gewoon die berg op!




53 km bergop op gravel, het ging al bij al nog redelijk vlotjes. Ook daar is binnen 2 jaar
ongetwijfeld alles mooi geasfalteerd!
Eenmaal boven kreeg ik weer een prachtig uitzicht met gletjsers rondom als beloning! Toch hadden zich ondertussen wat donkere wolken samengepakt. Geen tijd te verliezen dus en als de bliksem naar beneden!

Bovendien, als ik die avond iets warms wilde eten moest ik nog afdalen tot er weer wat begroeiing was zodat ik hout kon sprokkelen voor een vuurtje. Mijn brander werkt immers niet meer.


Ik dus die berg af, op zoek naar een goeie kampeerpplaats: uit de wind, uit het zicht, bij de beek en in het groen. Ik geef toe, ik was misschien een beetje veeleisend!

Toen ik na een 30km dalen dacht iets gevonden te hebben was het al aan het spetteren, de donkere wolken waren nog dikker geworden achter mij en ik hoorde een eerste donderslag. Mijn tentje opzetten in onweer, ik ben er geen fan van! De weg ging verder richting zon dus besloot ik nog wat door te fietsen, in de hoop het onweer achter mij te laten.



Nog verder de berg af werd ik steeds meer omgeven door steile bergflanken, waar ik nog minder wilde kamperen aangezien hier blijkbaar wel eens rotsen naar beneden rollen enzo..
Het begon ondertussen wel al laat te worden tegen 19 uur wilde ik wel echt iets vinden, om 20 uur gaat de zon onder!
Het dal werd nog kleiner, ik moest nog door een smalle kloof en de spetters waren ondertussen al vette regendruppels geworden.

Bij de eerste opening waar de beek een 'laguna' werd probeerde ik wilde ik mijn tentje opslaan, maar ik zakte toen al zowat weg in de modder, dit had helemaal geen zin, in de gietende regen zou het alleen maar erger worden! Ondertussen was het al na 19 uur, maar ik had geen keus: nog verder. Mijn net gekuiste fiets helemaal onder het slijk, mijn benen die het helemaal lieten afweten bij de kleinste bergop...
Na 53 km bergaf en bijna om 20 uur zag ik de verte toch een huis blinken!



Toen ik vroeg of ik er mijn tentje mocht opslaan was dat voor de vrouw des huizes helemaal geen probleem, meer zelfs, blijkbaar was er nog een kamer op overschot en kon ik gewoon binnen slapen!
10 minuten later zat ik aan de keukentafel met een kop thee, brood en geitekaas van het huis.

En of ik goed geslapen heb...



's Anderendaags dacht ik dat het een makkie zou worden om de 115 km tot de eerstvolgende stad te fietsen, volgens mijn kaartleeskunsten was het immers alleen maar bergaf..
Dat was helaas buiten de Chileense wind gerekend die recht uit zee, mij bijna weer bergop blies! 10km/uur bergaf en tegenwind. En tof dat dat is!!



Enfin, ik ben er geraakt. Paso de Agua Negra overwonnen.

Vandaag doe ik helemaal niets, behalve misschien op zoek gaan naar de lekkerste chocoladetaart die hier te vinden is!



Groeten en smakelijk!

Liesbeth

Argentinië: ruta 40

Buenos dias!

Met mijn handen nog half zwart van het vet typ ik hier in Villa Union vlug een berichtje voor jullie.

Ik heb net geleerd hoe ik de kabel voor mijn versnellingen moet vervangen, want die is gisteren tijdens de beklimming gebroken. Te voet naar boven dus en gelukkig kon ik nog op een grote versnelling de berg af.

De avond ervoor was door de regen op diezelfde beklimming een rotsblok

naar beneden gekomen (een van de vele) recht op een auto met 4 passagiers.. Gelukkig hadden wij ons tentje ergens anders opgeslaan!

Vandaag dus een verplichte rustdag, waarbij mijn Franse fietsvrienden me helpen de fiets weer in orde te brengen.

Met hen heb ik na 6 dagen fietsen mijn record gebroken: fietsdagen samen met iemand onderweg.

Benoist en Anne-Sophie kregen als huwelijkscadeau een tandem waarbij de eerste persoon fietst zoals op een ligfiets en de tweede persoon gewoon

fietst. Doordat zij elke halve dag van plaats wisselen zitten ze niet de hele tijd in dezelfde houding en worden bovendien die spieren helemaal anders gebruikt. Ik heb eventjes de ligfietspositie geprobeerd, na 5 minuten

had ik mijn benen al volledig 'verbrand'! Wat een verschil!!

Toen ik op het duo stuitte was nog nogal verrast door wat zij allemaal bij hadden: 4 kg abrikozen, een reuze bol geitekaas, 5 flessen wijn (!!!), apero-hapjes, 1kg biefstuk etc...

Ik heb dan ook met plezier mijn tempo teruggeschroefd en met hun samen gefietst.

Die eerste avond in het zand en in de wind hadden we een overheerlijke en overvolle feestmaaltijd! Voor het eerst weer een stevig stuk vlees... (Ik lag dan ook de rest van de nacht wakker met maagpijn!)

De volgende dagen bleven gewoon in dezelfde trant.!

Overigens was ik maar wat blij met hun gezelschap, de wegen waren voor mij iets te saai.

Lange stukken 'stekerechtedeure' lichtjes golvend... veel te weinig afwisselend voor mij. Het was dus maar wat goed dat we ondertussen over vanalles en nog wat konden kletsen.

Gelukkig zorgden de moeilijke 'rivercrossings' nog voor een beetje afwisseling.

In deze rivier raakte ik zelf niet tot in de helft! Gelukkig kon Benoist stuk voor stuk onze bagage en mijn fiets overbrengen, en toen hun tandem naar de overkant moest kwam er net een stevige jeep aan!

Op hun blog staat trouwens een filmpje van deze (en andere) rivercrossings. Eveneens een machtig filmpje over 'les pistes' (= de wegen in zeer goeie staat) in Bolivië.

www.carnetderoues.com

Morgen zullen onze wegen helaas weer scheiden:

zij fietsen verder langs nationale parken en ik moet dringend richting Chili.

Ik kan de dagen nu echt wel beginnen aftellen...

Verder heb ik ondertussen zowat al alles naar kapot gemaakt, al dan niet herstelbaar: mijn versnellingen, mijn thermarest, mijn benzinebrander, mijn netbook, mijn camera...

Gelukkig werk ik zelf nog helemaal!!

Groeten,

Liesbeth

Argentinie: Quebrada de Humahuaca en Abra el Acay

Vandaag geniet ik van een welverdiende rustdag in Cafayate, wijnstreek in Argentinie, en deze week ook muziekstad bij uitstek want er zijn grote festiviteiten aan de gang, met muziekgroepen uit alle uithoeken van het land, en daarbuiten.

Met andere woorden: het is hier nu redelijk druk, vooral 's nachts maar dan val ik gelukkig als een blok in slaap door de voorbije fietsdagen.

De eerste dagen vanaf de grens vielen wel mee. Ik fietste door de 'Quebrada de Humahuaca.' Unesco Werelderfgoed vanwege zijn bijzondere en gekleurde rotsformaties. Met als meest toeristisch hootepunt de berg in 7 kleuren.

Daarna wachtte mij een beklimming van 34 km, tot op 4170m! Alleen langs het Titicacameer had ik hoger gefietst. Gelukkig kon ik de beklimming op een bewolkte voormiddag afwerken. Om daarna over het asfalt naar de 'Salinas Grandes' te zoeven.

Niet alleen in Bolivie zijn er zoutvlaktes, ook hier vind je er heel wat, welliswaar kleinere maar deze salina was tenminste droog, dus kon ik toch nog eens mijn fietsje het zout laten proeven!!

Alle dagen erna: zand zand en nog eens zand.

Gelukkig kon ik het zand nog met een korreltje zout nemen..

Af en toe reed ik mijn fiets gewoon helemaal vast, op de foto hierboven had ik een droge rivierbedding gevonden die zowaar beter te fietsen was dan de weg zelf!!

Na de eerste zanddag kreeg ik trouwens het gezelschap van een sympathieke Argentijn. Dat bleek niet zo slecht te zijn, want we waren zowat op de meest verlaten baan aan het fietsen die ik tot dan had gedaan.

Het bleek een heroische beklimming te worden. De weg (uiteraard met zand) slingerde zich hoger en hoger, om tot het hoog(s)tepunt van deze reis te komen: 4895m. Naar het schijnt de hoogste Zuid-Amerikaanse bergpas, maar in Peru is er toch een hogere geloof ik.

Uiteraard liet de berg zich niet zomaar overwinnen, eerst moesten nog even door een kleine sneeuwstorm fietsen. Die sneeuw sneed echt in het gezicht, maar gelukkig was het ook al snel weer voorbij.

Mijn compagnon had het iets lastiger met de hoogte: hij moest uiteindelijk te voet naar boven. Maar zijn humeur bleef opperbest, zelfs toen hij bij de afdaling 'met zijn klieken en zijn klakken' in het water sukkelde! Slaapzak, documenten, gsm, alles kletsnat, maar hij bleef ermee lachen! Respect!

Het werd bij de afdaling ook snel duidelijk waarom we heel de dag geen levende ziel getroffen hadden: daar kwam je zelfs met de auto niet door. Ik denk dat we zowat 10 keer de rivier moesten, soms met verrassend veel stroming (met de gekende gevolgen..)

Maar het moet gezegd: deze afdaling was het allermooiste stuk dat ik tot nu toe heb gedaan!

Gewoonweg adembenemend mooi (en zooo vet om af te dalen!!) :-)

Na Cachi moest ik afscheid nemen van Mattias, ik vervolgde mijn weg richting het zuiden, uiteraard verder onverhard.

Toen ik 20 km voor Cafayate het asfalt bereikte en het zand uit mijn oren kon halen was dat toch een klein feestje waard! Zeker toen ik bij aankomst in Cafayate direct op een Zwitsers fietskoppel stuitte dat ik al eerder had ontmoet! Zo had ik was ik alweer in goed gezelschap om de plaatselijke specialiteit te proeven:

een goed glas wijn!

(met nog wa zand tussen mijn tanden.. )

Het ga jullie goed!

Liesbeth